Gelukkig hebben we Yoko nog. Tenminste, ik verdenk haar ervan afgelopen week het nieuwsbericht ‘Wat mannen van John Lennon over de liefde kunnen leren’ in de wereld gebracht te hebben.

Of in ieder geval dat ze er inzage in heeft gehad. Het hele artikel draait erom dat we niets dan respect voor Yoko moeten hebben, omdat zij immers de vrouw is waar John voor koos. Onvoorwaardelijk voor koos. Hij hield van haar en dat schijnen velen van ons maar niet te kunnen accepteren. Maar oh oh wat is die Yoko eigenlijk toch leuk en goed en ook nog zo creatief. “Ze ziet er prachtig uit", schrijft het artikel letterlijk. Tjonge jonge, kan het er nog dikker bovenop?

Afgelopen week was het vijftig jaar geleden dat The Beatles voor de eerste keer een optreden gaven in de beroemde Cavern Club. Voorwaar een tijdstip om bij stil te staan en dat gebeurde dan ook. Zelfs inclusief een ooggetuigeverslag. Mooi. Heel even was ik als lezer terug in donkere, duistere, vochtige rotkelder waar ik in mijn gedachten al zo vaak ben geweest. Toen The Beatles eigenlijk op hun hoogtepunt waren. Net terug uit Hamburg en in de kracht van hun bestaan. Wat mij betreft mogen The Beatles elke week vijftig jaar geleden voor het eerst in The Cavern hebben gespeeld.

Als schrijver ben ik uiteraard wel geïnteresseerd in een paar leuke pennen. Helaas draait de merchandising machine van The Beatles nog altijd op volle toeren. Voor 120 Engelse pond mag je vier pennetjes kopen. Met een plakplaatje van The Beatles erop en handtekeningen. Ik heb die van Ringo nog niet gezien. Als hij er inderdaad, na zijn zelf uitgesproken ban op handtekeningen, bij zit, dan is het die 120 pond misschien wel echt waard. Direct weer verkopen natuurlijk!

Cor Dol