Prachtig, dat filmpje van The Beatles, de eerste uitzending over de groep op de Amerikaanse televisie. Het komt nu onwerkelijk over hoe de Amerikaanse media haast lacherig doet over het fenomeen dat de groep in het najaar van 1963 reeds was in eigen land. She Loves You schalmt regelmatig langs en in eerste instantie deed deze single helemaal niets of in ieder geval weinig in de Amerikaanse hitlijsten. Het deed me ineens realiseren dat de grote muzikale bewegingen van de laatste vijftig jaar niet uit de Verenigde Staten, maar veel eerder uit ons eigen Engeland komen. Het nieuwsitem komt er trouwens niet ver mee en het interviewtje dat The Beatles geven helpt daar niet echt bij. Het is en blijft een ondoorgrondelijke legende, zelfs voor de sceptische media in het Amerika van 1963.

Opmerkelijk dat Yoko voor haar album Between My Head And The Sky enthousiaste recensies krijgt. Dik veertig jaar is ze afgebrand en ineens zou ze, op 76-jarige leeftijd, het licht hebben gezien. Ik beken direct dat ik het album niet heb beluisterd en ben ook geenszins van plan dat te gaan doen. Mijn oren zijn voorgoed verpest na haar afgrijselijke gekrijs en desastreuze helft van de toch al matige lp Double Fantasy. Iemand op het Engelstalige forum waar ik pleeg te komen, merkte op dat het toch mooi was dat Yoko op haar leeftijd nog zulke recensies krijgt. Zelf vind ik het na zoveel jaren wel eens tijd worden dat de dame eens met wat knaps op de proppen komt. Totdat ik het op 3FM door mijn strot geduwd krijg blijf ik vooralsnog geheelonthouder van alles wat Yoko aan muzikale output aanbiedt. Ook van alle andere output trouwens, maar dat is persoonlijk.

Afgelopen week werden we verblijd met een trailer van de film Nowhere Boy over het leven van de jonge John Lennon. In weerwil van wat de gemiddelde Beatlesfan vindt ga ik de film absoluut zien. Niet omdat ik geloof in wat in de trailer ‘The Untold Story’ wordt genoemd: het verhaal is me van voor tot achter bekend. Ook niet omdat ik mijn eigen fantasie gevisualiseerd zou willen zien. Nee, niets van dat al. Maar John’s tante Mimi wordt gespeeld door niemand minder dan Kristin Scott Thomas. Precies. De ondoorgrondelijkheid zelve. Het is daarom uitsluitend bedoeld om mijn fantasie verder te prikkelen. Ik kan niet wachten.

Cor Dol