De release van de live dvd/cd van Paul McCartney is een week uitgesteld. Het is nieuws, ja, maar niet van het soort waar ik tegenwoordig nog wakker van lig.

De bedoelingen van de heren en erven Beatles zijn me al lang duidelijk. Zo lang er nog enig leven in de band zit, moet er geld in het laadje komen. Deze dvd en cd van Paul is niets meer en minder dan een aardig cadeautje voor de decemberfeesten. Die verschrikkelijke appel cq USB-stick met alle geremasterde nummers van The Beatles erop natuurlijk ook. Zelden zo’n wanstaltig ding gezien trouwens. Het lijkt wel een bom. Give peace a chance, inderdaad. We hebben nu al, half november, een duur Beatlejaar achter de rug. Die geremasterde cd’s kan ik zelf wel rippen en op een USB-tje zetten. Daar heb ik geen dure appel van het zure type voor nodig. En dan nog roepen dat The Beatles nu eindelijk digitaal gaan. Laat me niet lachen. Het draait allemaal om geld. 

Afgelopen maandag las ik in een interview met Paul McCartney dat hij vindt dat The Beatles bij hun start eigenlijk helemaal niet zo goed waren. Het verbaasde Paul niet dat de band destijds door Decca werd afgewezen en geen platencontract kreeg. Pas in Hamburg leerde de band echt voor publiek spelen, vertelt Paul. Het is maar goed dat er geschiedschrijving plaatsvindt die wel klopt. De auditie voor Decca was op 1 januari 1962 en toen had de band er dus al een topjaar in Hamburg, Liverpool en omstreken op zitten. Het is geen schande dat het geheugen van een man van 68 gaten vertoont, zeker als er veel is dat opgeslagen moet worden. Maar ik neem Paul’s geschiedenislessen in ieder geval wel met een korrel zout.

En ja hoor, daar was ie weer. Pete Best dook maar weer eens op, nu in het Indiase Delhi waar hij weer uit mocht leggen dat hij toch echt niet wist waarom hij in augustus 1962 aan de kant was gezet. Uhm, geld Pete, het had te maken met geld. Maar dat speelt met december op de kalender tegenwoordig geen rol meer.

Cor Dol