Al voor vieren vertrok ik richting Arnhem. Met de auto. De trein was geen optie, omdat de laatste retour richting mijn woonplaats al voor elf uur ’s avonds vanuit Arnhem zou vertrekken. Ik verwachtte niet die te halen. Op Amsterdam Amstel pikte ik een vriend op en samen doken we de file in. Eerder in de week had ik een recensie geschreven over de deluxe versie van Good Evening New York City. Toen vond ik niet alles even goed en ik had zelfs opgeschreven dat ik Here Today het dieptepunt vond. Nee, ik vond zeker niet alles goed, maar het was me zeker niet tegenvallen. Anderzijds vond ik het wel iets afstandelijks hebben. En nu was ik op weg. Uren en uren aaneen stonden we in files, de laatste voor de stadspoorten van Arnhem.

Waar was ik in vredesnaam aan begonnen? Wat een tocht. Ik parkeerde de auto in een donker bos en stapte een bus in. Geen idee waar die heen ging, maar ik vermoedde naar het Gelredome. Op goed geluk stapten we in. Veel vijftigplussers in de bus. Tegenover me gedroeg een volwassen man zich als een kind. In plaats van andersom verontschuldigde nota bene híj zich voor zijn vrouw. Kennelijk was ze het gewend, want ze glimlachte slechts minzaam. Een rondje door het station en voort maar weer. Ik was moe en wilde eigenlijk het liefst naar huis.

Half acht daar. Muntjes kopen en eerst koffie. Dan als de wiedeweerga naar binnen. Druk, maar gelukkig op het veld, dus enige terreinwinst viel wel te boeken. Vooraan zou ik niet komen, maar dat hoefde ook niet. Ja, leeftijdsgenoten en ouder, maar zeker ook jonger dan ik.

Hadden The Beatles en Paul toch nog toekomst. Had ik werkelijk geschreven dat Paul’s krakende stem misschien niet meer kon? Dat de solo met akoestische gitaar gezongen nummers een minpuntje waren? Had ik niet ergens gezegd dat het nieuwe nummer I Want To Come Home een zwaktebod was? Vond ik de emoties bij Here Today niet een beetje gemaakt? Had ik niet geschreven dat het derde deel met veel meezingers wat mij betreft eigenlijk achterwege gelaten had kunnen worden?

Daar, op het veld van het goddank overdekte Gelredome, nam ik al mijn woorden terug. Paul was zonder enige twijfel de ster van deze avond. Met flair, elegantie, gemak en jazeker, intimiteit voor die immense mensenmassa. Vanaf het eerste nummer was het feest op het veld, in ieder geval in de meters om mij heen. Hoe was het in godsnaam mogelijk dat die mensen op de tribune zo lang op hun stoel konden blijven zitten? Het verschil tussen een live concert en een dvd’tje was nooit groter. Paul lachte, had plezier en ineens herkende ik zijn lachje van beelden uit de jaren zestig en zeventig. Tuurlijk, hij is ouder geworden, maar hij staat er nog steeds. Mijn god wat was ik blij dat ik mijn aanvankelijke twijfel om te gaan opzij had gezet en de files had getrotseerd.
Ik hou van die man. Bedankt Paul.

Cor Dol