In de keuken van Yoko Ono's beroemde appartement in het Dakotagebouw gebeurt het allemaal. Het is er helder, glanzend, schoon en veel te warm -Yoko houdt het graag semi-tropisch- en, het belangrijkst, dichtbij de dienstingang, vanwaar ik binnenkom.

Als ik er aankom is het is er ook vol met assistenten. Ik kom om te praten met haar zoon, Sean Lennon, over haar nieuwe album 'Between My Head and the Sky', een Yokoniaanse collage van gesproken woord/avant dance lawaai, die Yoko en Sean samen produceerden. De avond ervoor, bij Jimmy Fallon's programma, traden ze op met het punky 'Waiting for the D train'. Yoko droeg een zwart kostuum en een bolhoed en ze schreeuwde en danste erop los, terwijl Mark Ronson en Sean, gekleed in Sgt. Pepper-achtige jasjes, haar begeleiden op gitaar.

Maar Yoko is te laat en dus zit ik eerst alleen met Sean, 34 jaar. Hij ziet er slordig uit, draagt een bril, en is ietwat prikkelbaar. Meestal is Sean degene die te laat is. ‘Als ik tien minuten te laat ben, denkt zij dat dat zeker een half uur is, omdat ze zelf altijd zo stipt is’, zegt hij.

Dan komt Yoko binnen, helemaal in het zwart en op kousenvoeten, met een elegant brilletje op haar neus. Er wordt groene thee geserveerd, en al snel ontstaat een patroon: Yoko gaat in op Sean's terloopse opmerkingen, en ze maken elkaars zinnen af, bijna alsof ze op gelijke golflengte zitten. Vaak refereren ze aan elkaar via mij, niet direct naar elkaar, en Sean stopt vaak om haar ‘uit te leggen’.

Het was Sean's idee om 'D train' uit te voeren, want een paar weken geleden, in The View, zong ze een eenvoudig, ontroerend nummer met alleen pianobegeleiding van Sean. ‘Ik had gewoon zin om dit Franse ballad-achtige liedje te spelen’, begint Sean.
‘Een torch zanger!’ roept Yoko giechelend uit. (torch song: droevig of sentimenteel liedje over teleurstellingen in de liefde, vert.)
‘Als we weer op TV komen, heeft ze een hipper, jonger publiek nodig’, dringt Sean aan.
Ze nam Sean's advies aan, ‘want hij is mijn zoon en ik had niet echt zin in ruzie, snap je?’ legt Yoko uit, hoewel ze bang was dat het misschien te ver gezocht zou zijn. ‘Ik wist niet of ik gewoon zou rocken, in mijn ondergoed ofzo’, zegt ze. ‘Ze bedoelt niet ondergoed’, corrigeert Sean. ‘ze bedoelt zoiets als een onderhemd’. (Ze droeg Alexander McQueen).

Ik vraag naar het nummer ‘The Sun is Down!’ van het album, waar Yoko praat over een geminimaliseerde retro house beat. ‘Ik dacht van, 'kan ik hetzelfde doen als het meisje in ‘Walking on Thin Ice’?'?’ - Yoko's eerste dance hit, van Double Fantasy, vlak voor dat John werd neergeschoten- vertelt Sean. ‘Dat typetje is een beetje kil en sexy.’
‘Dus ik zei, 'Oké?...? Het is disco'?’ zegt Yoko, lief berustend.

Sean woont in de binnenstad en een paar ochtenden per week lopen Yoko en een assistent naar zijn huis. Ze zegt dat ze altijd flink doorloopt om onderbrekingen te vermijden, maar ze geeft wel altijd handtekeningen. ‘Ik ben heel dankbaar dat ik mensen blij kan maken door alleen maar mijn naam te schrijven’, zegt ze. Sean merkt op dat er deze dagen andere beroemdheden zijn waar het publiek op gefixeerd is. ‘Hij heeft gelijk’, zegt Yoko. ‘Als Britney Spears buiten loopt, denk ik dat ze eerder op haar afrennen dan op mij, weet je?’

Ik vraag waar ‘Ask the Elephant!’, een vreemd lijkend nummer op het nieuwe album, over gaat. ‘Nou, het gaat over een olifant die ik ontmoet, weet je?’ zegt ze. Echt? ‘Bij wijze van spreken.’
Sean wijst me terecht: ‘Ik denk dat je wat haar nummer betreft, niet moet vragen waar ze over gaan.’

Ik klaag dat Sean zijn moeder onderbreekt. Ze vertelt een verhaal over dat ze een prachtig pianostuk hoorde, en dat ze haar assistent vroeg om de pianist te vinden zodat ze met hem kan werken, en dat ze er toen achter kwam dat het haar zoon was. Sean trommelt met zijn vingers en luistert naar haar. ‘Hij leefde erg teruggetrokken’, zegt Yoko. ‘En ik, nou, kreeg een brok in mijn keel, want ik ken de pijn waarmee hij moet leven.’
Sean komt tussenbeide: ‘Ik vind helemaal niet dat mijn leven zo  is.’
‘Misschien voelt hij het niet als pijn, weet je’, gaat Yoko verder. ‘Misschien denkt hij dat het leven gewoon zo is, ofzo.’

Sean was 5 toen zijn vader werd vermoord. ‘Dat moet echt schokkend geweest zijn!’ zegt Yoko.
‘Ik herinner me het geluid van de mensen buiten’, zegt Sean. ‘De vuren en het zingen van de liedjes, en de politietape beneden, en dat Double Fantasy werd opgenomen, mijn vaders stem, hoe zijn huid aanvoelde, hoe zijn enkel eruit zag. Het is als het wakker worden uit een droom, en sindsdien ben ik nooit meer echt kind geweest.’

Yoko zegt dat ze gelukkig is met hoe Sean nu is. Natuurlijk is het niet altijd gemakkelijk geweest. Maar ‘hij is nu totaal anders’, zegt ze, en ‘op het moment dat we ons realiseren dat we meer kunnen, doen we ook meer. En hij gebruikt echt al zijn talenten.’ Yoko is blij met zijn vriendin, model en zangeres Charlotte Kemp Muhl, 22 jaar, die hem gelukkig maakt en ervoor zorgt dat hij meer sport.

Tot slot zeg ik Sean dat hij nerveuzer lijkt dan zijn moeder. ‘Echt?’ vraagt Yoko nieuwsgierig.
‘Vandaag ben ik extra nerveus,’ zegt hij. ‘Ik had zeven afspraken. En daar bovenop ontmoet ik vanavond Charlotte's moeder.’
‘O, dat is een auditie!’ roept Yoko verheugd.

(Bron: nymag.com)
(Vert.: Ruby Van Den Bergh)