Tussen alle uitgebreide interviews over Living In The Material World komt de meest ongezouten mening over George Harrison van Ringo Starr: 'He was a bag of beads and a bag of anger'. (vrij vertaald: jantje lacht - jantje huilt; een man van uitersten. vert.)

De tegenstellingen rondom Harrison zijn bekend - de multimiljonair die antimaterialist was, de milieuliefhebber, gek op snelle auto's, de spirituele man die aan de cocaïne was - maar de vier uur durende biografie gemaakt door Martin Scorsese ruimen al deze oordelen uit de weg. Scorsese, een katholieke jongen die gefascineerd is door georganiseerde misdaad, herkende duidelijk een zielsverwant.

Net als No Direction Home, het portret dat hij in 2005 van Bob Dylan maakte, bevat Material World een enorme hoeveelheid niet eerder vertoond materiaal, onder andere homevideo's en brieven, en is het ook in twee stukken verdeeld; de jaren 60 en alles daarna. Het is een behoorlijke prestatie om het verhaal van the Beatles enigszins fris te brengen, maar het lukt Scorsese, deels doordat hij Harrisons ondergewaardeerde kant laat zien, maar vooral door een verzameling beelden die ons als een speer vanuit Hamburg ('De ondeugendste stad ter wereld', aldus George) naar de gekheid van Beatlemania leiden.

De LSD periode van de Fab's wordt verteld door Joan Taylor, de echtgenote van Derek, de PR man van the Beatles. Zijherinnert die periode levendig: 'zitten in een Engelse tuin en wachten tot de zon gaat schijnen', samen met George en John.

Een homevideo van John die gevaarlijk over de rand van een steile klif aan zee tuurt, vertelt een ander deel van het verhaal.
Tijdens zijn eerste LSD trip hoort George een stem in zijn hoofd die fluistert: 'The Yogis of the Himalayas.' Kort daarna ontmoette hij Ravi Shankar (geen yogi, en ook niet uit de Himalaya's), die van serieuze invloed was op de 23 jaar oude Beatle: 'Hij was de eerste persoon waarvan ik onder de indruk was.'
George liefdesrelatie met India is nooit gestopt, en ging verder via de Maharishi en de Krishna beweging. Hij was uitgeblust door het Beatle-zijn, en hij heeft altijd gezegd dat Shankar hem hielp om weer in contact te komen met zijn publiek; hij stimuleerde hem om door te gaan met het Concert for Bangladesh, een benefietconcert avant la lettre, dat achteraf gezien een enorme prestatie was destijds.

Harrisons carrière na de Beatles wordt behandeld met een mix van hagiografie en samenzweringen.
Na het briljante All Things Must Pass kwamen er af en toe nog wat hoogstandjes, maar toch maar met flarden. Het drama van zijn persoonlijk leven compenseert dat weer. Er was natuurlijk het beruchte verhaal van Eric Clapton die George's echtgenote Pattie Boyd het hof maakte ('Slowhand' wringt zichzelf in allerlei bochten om het uit te leggen, vertelt over zijn 'amateuristische inbreuk over wat in hun huwelijk gaande was.')

George's avontuurtje met Ringo's eerste echtgenote wordt niet besproken, net als zijn latere flirt met Lory Del Santo, ooit Claptons partner. George's tweede echtgenote Olivia (coproduceer van de film) wist hun huwelijk stabiel te houden - 'George hield van vrouwen, en vrouwen hielden van George', geeft ze toe. Zijn voorliefde voor cocaïne wordt ook slechts zijdelings besproken - 'Hij was flink aan de drugs', vertelt Klaus Voormann, 'hij had een extreem karakter.'
George's extreme gedrag uitte zich in zijn passie voor snelle auto's – hij was bevriend met Formule 1 kampioen Jackie Stewart - en omdat hij erg graag wilde helpen met het financieren van de film The Life of Brian van Monty Python nam hij een tweede hypotheek op zijn huis in Surrey. Eric Idle: 'Hij wilde de film zien. Het is nog steeds het duurste bioscoopkaartje dat iemand ooit gekocht heeft.'

Het is verleidelijk om George's betrokkenheid bij de Krishna-beweging, the Pythons en The Traveling Wilburys te zien als een zoektocht naar de verloren kameraadschap zoals hij die kende van the Beatles, maar hij werd ook een obsessief tuinman, en maakte van zijn huis aan Friar Park zijn eigen hof van Eden. Verder aanbad hij zijn zoon Dhani, een voorzichtige, charmante verschijning in de biopic.

Na de schokkende aanval op hem en zijn vrouw in zijn eigen huis (levendig verteld door Olivia) wilde George, begrijpelijk, niet meer zo in de belangstelling staan. Hij had de diagnose kanker al gekregen, en de aanval kostte hem, volgens Dhani, een flink aantal jaar van zijn leven.

De Hindu-houding ten aanzien van de dood, namelijk die van een overgang in plaats van een eind, haalt de scherpe kantjes wat van zijn overlijden. Olivia beschouwd haar mans extreme kanten als de uitwerking van goed en slecht karma. Anderen zouden wellicht zeggen dat hij gewoon deed waar hij zin in had.

Tot na de aftiteling blijft George een raadsel. Wat blijft, samen met een mooie nalatenschap aan briljant opgezette muziek, is de liefde waarmee hij fans en vrienden inspireerde.

(bron: uncut.co.uk)
(Vert.: Ruby Van Den Bergh-Coenraads)