Afgelopen woensdag was het dertig jaar geleden dat 'onze' John Lennon overleed als gevolg van een laffe moordaanslag.

Op 8 december, en dus niet op 9 december. Sommige Beatlesfanatici die menen dat het getal 9 beter bij het leven van John zou passen, roepen dat het in Liverpool op het moment van de moord al 9 december was. Gelul. Waar John woonde en was, was het 8 december en dus is dat de overlijdensdatum.

In het buitenland pakten de media op gerichte plekken uit om deze bijzondere dag te herdenken. In Nederland niet. Ad Visser was in de slaapkamer in het Amsterdamse Hilton en merkte op dat het maar een gewone hotelkamer was. Daar heeft hij natuurlijk helemaal gelijk in. Het ís een gewone hotelkamer, maar wel een bijzondere plek. Dat juist iemand als hij, met zelf toegedichte extra gevoelens, dat niet in de gaten had... En Radio 2 dan? Frits Spits heeft er in de anderhalf uur dat ik naar zijn programma luisterde, met geen woord over gerept. En hup, we draaien dat leuke plaatje van Caro Emerald nog maar een keer. Wat maakt het uit.

Niet dat ik er zelf de hele dag bij stilstond. Een mens heeft zo zijn bezigheden. Maar juist de muziek van John, als Beatle wat mij betreft nog veel meer dan als solo-artiest, kan via mediale middelen op zo'n dag even voortleven en mensen het besef geven dat een bijzonder mens ons onvrijwillig heeft verlaten. Het was een koude dag, woensdag. Pas 's avonds bij een klein kaarsje en You've Got To Hide Your Love Away kwam er wat warmte in mij. Rust in vrede, John. Als het tenminste een kans krijgt.

Cor Dol