Paul was op de Amerikaanse televisie deze week. In Saturday Night Live gaf hij een tenenkrommend slecht optreden weg.

Zijn ‘Jet’ liet horen dat de 68-jarige in ieder geval deze avond niet echt op dreef was. Opvallend ook dat de zang van zijn medebandleden en met name Abe Laboriel Jr niet of nauwelijks was te horen. Paul’s zang was duidelijk wel te horen en die was, eerlijk is eerlijk, niet goed.
Op internationale fora waren de meningen verdeeld en tegenstanders riepen meteen maar weer dat Paul’s beste tijd wel geweest is. Ik twijfel. Het is geen schande om op deze leeftijd dit soort optredens aan je voorbij te laten gaan. Tegelijkertijd was ik vorig jaar rond deze tijd zeer in mijn nopjes met Paul’s optreden in Nederland. Ik houd het maar even op een ‘slechte dag’.

Ook zong Paul de oerversie van Yesterday, met werktitel Scrambled Eggs. Oh baby how I love your legs. Grappig, al kwam het wel erg ingestudeerd over en verdenk ik Paul ervan dat hij de rest van de tekst dezelfde middag nog even snel in elkaar had gedraaid. Gewoon omdat ik me niet voor kan stellen dat hij dik 45 jaar later nog precies weet hoe zijn oerversie klonk. Hij had de lachers op zijn hand, dat wel. En zijn cynici, die de al te sentimentele toeren van Paul al jaren zat zijn, waren ook ineens met stomheid geslagen. Want dit, dit had John Lennon ook bedacht kunnen hebben.

Over John gesproken, en dat doet onze Yoko graag. Volgens de berichten ‘onthulde Yoko verassende bekentenissen’ [sic] en sloot ze complottheorieën rondom Johns dood niet uit. Jammer. Dit speeltje van, in mijn optiek, al te fanatieke fans had best de kop ingedrukt mogen worden. Ook al omdat ik er van hou het verleden, zeker na dertig jaar, te laten rusten. We krijgen John er niet mee terug en de waarheid kent alleen WikiLeaks. Hoop ik.

Ik wens u allen fijne kerstdagen en een goed begin van 2011. Dat het een mooi Beatles-jaar moge worden.

Cor Dol