Plotseling gebeurde er niets. Het is niet alleen de titel van een geweldig boek van Herman Brusselmans, maar ook een gedachte die me regelmatig bekruipt wanneer er na weken vol Beatles-nieuws opeens radiostilte lijkt te zijn. Maar net op het moment dat je dat denkt, komt er weer een stortvloed aan nieuwe verhalen op je af.
Ik vraag me weleens af hoe het eraan toegaat op het kantoor van McCartney. Iedere keer dat hij de London Town- of Back to the Egg-box wil uitbrengen, lijkt het Lennon-estate hem nét voor te zijn. Of beeld ik me dat alleen maar in, en bestaat er helemaal geen London Town box?
Een keer ben ik zelfs bij zijn kantoor in Londen gaan posten. Uiteraard zonder resultaat – hij was er niet. Ik had anders nog wel een boodschappenlijstje klaarliggen. Nog steeds vind ik het een schande dat we jarenlang zijn geplaagd met die prachtige Hot Hitz/Kold Kutz-bootleg, zonder ooit een officiële release. Maar die worst is inmiddels zo opgedroogd dat ik de hoop heb opgegeven. Bovendien is bijna alles van die verzameling inmiddels versnipperd en verstrooid over de McCartney Archive-boxen.
Of neem de concerten in de UK van 1979. Zo slecht waren die toch niet, dat je er jezelf voor in een Japanse cel hoefde te knikkeren? En wat zou ik er niet voor over hebben (wereldvrede inbegrepen) om Pepperland eens in de volgorde te horen waarin het ooit was bedoeld.
Daarentegen heb ik minder interesse in een huis-tuin-en-keuken kerstplaat van Paul (die schijnt er te zijn)– maar goed, voor alles is een markt. En dat weet Paul als geen ander, gezien de manier waarop hij zijn albums tegenwoordig in complete reiskoffers laat verpakken.
In plaats daarvan herhaalt hij vooral keer op keer hetzelfde verhaal. Nu weer met Man on the Run, de nieuwste documentaire. Veel weten we er nog niet van, maar het zal ongetwijfeld opnieuw een poging zijn om zijn post-Beatles werk te rehabiliteren. Fans weten allang dat hij na 1970 briljant werk heeft gemaakt; maar het narratief moet toch telkens weer opgediend worden voor wie denkt dat het bij Mull of Kintyre ophield.
Later komt er ook nog een boek over Wings. Wingspan was een leuk vlijtig werkje, maar had de diepgang van een gemiddelde aflevering van Goudkust (kent u het nog?). Dus graag dit keer wat meer body, inclusief de woede-uitbarstingen van een beschonken Henry. Want Wings wordt vaak te veel gepresenteerd als een gezellig familie-uitje in de bus, terwijl het in werkelijkheid vaker vallen dan opstaan was – en dat leverde juist schitterende muziek op. McCartney maakt zijn verhalen graag mooier dan nodig. Maar je zou denken dat hij inmiddels op een leeftijd is waarop dat hem niet meer zou hoeven interesseren. Hoe dan ook: we wachten af wat Man on the Run brengt, en of Denny Laine er nog in aan het woord komt. Dat zou toch prachtig zijn, nog één keer. Als ze Paul maar wel nog een keer galopperend te paard op beeld laten verdwijnen. Dat vind ik nog steeds ontroerend om te zien.
En alsof dat allemaal nog niet genoeg is: in 2026 verschijnt er een nieuw album van Paul! We mogen ons gelukkig prijzen dat de man van de “Grundig Tape Recorder with a little green eye” na al die jaren nog steeds de drang voelt om ons nieuwe muziek te geven – en voorlopig niet van plan is daarmee te stoppen. En waarom zou hij ook? Als je elke dag nog steeds liedjes uit de lucht kunt plukken.
Bless you.
- Tim Op het Broek –