Polythene Jan
Polythene Jan · 10. juni 2026
Elke muzikant die op feesten en partijen speelt weet het: liedjes van The Beatles dansen niet lekker. Waar je met The Rolling Stones, Blondie, Nirvana, Kings Of Leon of willekeurig welk disco- of soulnummer moeiteloos de dansvloer vult, veeg je die met de fab four subiet leeg. Natuurlijk, I Saw Her Standing There, A Hard Day’s Night, Back In The USSR en Get Back kunnen ermee door, maar floorfillers zijn het niet. Wat is dat toch? The Beatles hebben de mooiste melodieën en betoverende...
Polythene Jan · 31. mei 2026
In de winter van 1972 was ik fan van Middle Of The Road, Sweet, Slade en T. Rex. De aankondigingen op Radio Veronica voor B Day op 29 februari hoorde ik wel, maar nam ik voor kennisgeving aan. Natuurlijk kende ik The Beatles wel, maar die waren van vroeger. En Bangla Desh, Eat At Home, Imagine en Alltogether Now, die in die weken in de hitparade stonden, waren voor een twaalfjarige nou niet direct een aansporing om me daarin te gaan verdiepen. Dat veranderde in de vroege ochtend van die 29e....
Polythene Jan · 21. mei 2026
Vroeger hoorde bij het schrijven over popmuziek dat je nog wel eens een beroemdheid ontmoette. Bij een nieuw album vlogen popsterren de wereld over om zich te ondervragen door talloze scribenten. Hoe anders is dat nu. Ze doen een Q&A voor twintig journalisten in Teams, of houden het bij één interviewspecial in een Amerikaans televisieprogramma. Via social media gaat dat vanzelf de wereld wel over. In de jaren dat ik voor Music Maker en Aloha schreef, had ik het geluk Paul McCartney een...
Polythene Jan · 09. mei 2026
Mijn vader hield van kerkorgelmuziek, fanatiek zelfs. Hij was lid van het comité dat regelmatig concerten organiseerde van beroemde organisten. Omdat mijn moeder een bed and breakfast runde, sliepen al die muzikanten bij ons. Zo ook Feike Asma, een man die je het best kunt beschrijven als de Johan Cruyff van het kerkorgel: een virtuoos met een geheel eigen spelopvatting.
Polythene Jan · 29. april 2026
In de jaren zestig was de televisie heilig. Op zaterdagmiddag verzamelden alle kinderen zich voor de kijkbuis om daar te genieten van Pipo de Clown, Floris of Ja Zuster Nee Zuster. Zo ook bij ons in de straat. Iedere zaterdagmiddag zaten wij – vier vierjarigen met de Hollandse namen Jan, Gijs, Wim en Arie – klaar. Zo ook op 18 juli 1964. Die middag geen Dappere Dodo of Okkie Trooy maar het interview en het optreden van The Beatles in partycentrum Treslong in Hillegom. In ruim een half uur...