Ik dien Peter mijn onvolprezen zalm-pakketjes in bladerdeeg op, met een vulling van ui, prei en crème fraîche. Tegenwoordig serveer ik er worteltjes bij, waarmee zijn bord een veelkleurig palet wordt. Het smaakt uitstekend, verzekert hij me. Aangezien we allebei schrijven, praten we tijdens het eten over mijn (niet uitgegeven) en zijn (wél gepubliceerde) debuut, zijn concert-recensies en onze columns. Zoals gewoonlijk rolt ons gesprek dan onvermijdelijk naar The Beatles toe.
Hoewel ik in mijn vriendenkring als Fab4-expert te boek sta, ben ik een onmondig kind vergeleken Peter van Cappelle. Wij ontmoetten elkaar rondom de viering van de vijftigste Macca-podcast in Amsterdam. Terwijl ik enigszins bewust de roemruchte Beatles-jaren mocht ervaren, haakte Peter pas ver daarna aan. Die achterstand liep hij snel in, sterker nog; erop en erover. Ondanks onze generatiekloof, zijn we al járen bevriend. Dankzij Peters encyclopedische kennis, pakten we op 8 augustus 2015 één van de prijzen van de pubquiz na afloop van het eerbetoon van The Kik & friends aan Paul McCartney (*). We hoorden Macca in de Ziggo Dome, we vierden Kerst met Yorick van Norden in het Beauforthuis en verheugen ons op het aanstaande slotakkoord van The Analogues. Hij doet – met wisselend succes – zijn uiterste best om mij te enthousiasmeren voor zijn andere liefde; The Boss.
Onze conversatie blijft steken bij Beatles en de buren (2000) van Acda en De Munnik. “Een beetje teleurgesteld was ik wel dat de tekst nauwelijks iets met de Fab Four had te maken” biecht hij op in zijn column over dat liedje. Inderdaad, want met cryptische zinnen als:
Wat de Beatles en de buren was
La la la, La la la, La la la, La la la
En voor de rest moet je bij de Beatles en de buren zijn.
sturen Thomas en Paul tweestemmig hun luisteraars het bos in. Wát bedoelen ze? Wáár hebben ze het over? “En vraag niet naar de weg, want iedereen is de weg kwijt” verzucht menigeen – vrij naar Frank Boeijen – hierover. Peter van Cappelle is de duiding inmiddels ontstegen en luistert met andere oren; “Want eigenlijk heeft het (behalve de titel) wel degelijk een link met John, Paul, George en Ringo. Want passen Acda & de Munnik hier niet eigenlijk dezelfde techniek toe als dat The Beatles midden in de jaren ’60 vaak deden in hun liedjes?” Mijns inziens is er wel een lans te breken voor Peters visie.
Hun eerdere Laat Me Slapen (1998) laat inderdaad minder te raden over en verhaalt poëtisch de pijn, het ongeloof en de verslagenheid van 8 december 1980. De heren herinneren ons aan de collectieve wens om je voordeur te sluiten voor de naakte waarheid met hoofdletters N en W:
Vanochtend toen de krant kwam
Heb ik de oplossing bedacht, en ik heb hem terug gegeven
Met bovenstaand citaat in het achterhoofd, pleit ik voor alternatieve kijk op Beatles en de buren. Je kunt beweren dat Thomas en Paul rond de eeuwwisseling meer en meer hun naakte waarheid van de roem, van het presteren en van de muziekindustrie aan den lijve ondervinden. Faam en succes blijken vaak de nieuwe kleren van de keizer. Met het overtreffen van de verwachtingen, zijn ze onschuld voorbij; van een kans voor de toekomst naar een verdienmodel in het nu. Net zoals Peter een Beatles-tintje hoort in de koortjes van de ‘middle eight’, zo fantaseer ik over een andere parallel met de Fab4; de lat ligt zó hoog, dat je er nauwelijks over heen komt. Van de Hollandse Lennon/McCartney wordt gehoopt . . . euhm . . . geëist dat ze – als de Everest der Lage Landen – boven alles uittorenen.
Alles moet aparter dan apart, alles moet unieker dan uniek
Alles moet bijzonder, en dat alles maakt dat alles weer moet
Dát hou je niet vol, díe strijd kun je niet winnen. Gooi de deur in het slot! Acceptatie en berusting zijn de oplossing:
Verslagen maar preciezer, de gelukkige verliezer
Van wat een wedstrijd met de Beatles en de buren was
Als de buren dan teleurgesteld zijn in je liedjes en sketches, het zij zo. Acda en de Munnik bewandelen hún weg, niet de jouwe. Ik hoop dat ik één van de heren eens de hand mag schudden, opdat ik mijn hypothese bij hen kan toetsen. Zo niet, Peter en ik mixen onze fictie met een flinke scheut non-fictie (**); de papieren werkelijkheid die wij construeren is een – met een groot woord- literaire verbeelding van de Naakte Waarheid. Het is óns pad, niet de hunne.
- Peter van der Linde - reacties: [email protected]