Elke muzikant die op feesten en partijen speelt weet het: liedjes van The Beatles dansen niet lekker. Waar je met The Rolling Stones, Blondie, Nirvana, Kings Of Leon of willekeurig welk disco- of soulnummer moeiteloos de dansvloer vult, veeg je die met de fab four subiet leeg. Natuurlijk, I Saw Her Standing There, A Hard Day’s Night, Back In The USSR en Get Back kunnen ermee door, maar floorfillers zijn het niet.
Wat is dat toch? The Beatles hebben de mooiste melodieën en betoverende harmonieën. Alleen die pulserende beat wil bij hen maar niet lukken. Dat is vreemd. Want hebben ze niet nachtenlang in Hamburg de klanten op de dansvloer gehouden? Zou het komen doordat ze Pete Best, befaamd om zijn doorbeukende bassdrum, hebben ingeruild voor de virtuozere maar lichtvoetiger Ringo Starr? Zou kunnen.
Aan hun muzikale voorbeelden ligt het in ieder geval niet. Alle Beatles waren dol op zwarte muziek: rhythm & blues, soul, gospel. Kijk de playlists van hun jukeboxen er maar op na. Halverwege de jaren zeventig verbouwde John de discoklassieker Rock Your Baby tot Whatever Gets You Through The Night. Maar werd hij daarmee de koning van de dansvloer? Nee! Hij haalde nummer één, maar een dance classic is het nooit geworden.
De muziek van John, Paul, George & Ringo appelleert meer aan het hoofd dan aan de onderbuik. Het is nu eenmaal zo. Dus weet je als muzikant: Beatlesnummers speel je in de eerste set of in de toegift.
- Jan van der Plas -