Beatlesporno!

Ja, het moet er toch over gaan nietwaar? McCartney’s nieuwe plaat Boys Of Dungeon Lane

dendert, as we speak, alweer voor de zoveelste keer door mijn huiskamer. Ik ben plezierig verrast.

Ik was bang voor een plaat die zeer pijnlijk duidelijk maakt dat McCartney’s stem echt tabee is. Ik

weet het en ik zeg het ook tegen iedereen, het is de man met z’n bijna 84 jaar niet aan te rekenen.

Maar welke McCartney liefhebber wil hem niet gewoon het liefst horen zoals het was? Die

krachtige, soepele, veelzijdige stem met dat enorme bereik. Dat heeft hem toch gedefinieerd als

zanger. Maar Andrew Watt heeft een puike productie afgeleverd waardoor zijn stem toch nog

behoorlijk en acceptabel uit de verf komt. Mooi verpakt in zangkoortjes en bedjes van gitaar

waardoor de gebreken goed worden gecamoufleerd. Er zullen zonder twijfel technische trucjes

toegepast zijn om een en ander nog wat op te krikken, maar ik hoor het er niet aan af. Ook is er

een jaar of 5 de tijd voor genomen dus er is goed nagedacht over de songstructuren en

afwisseling op de plaat. Het resultaat mag er dan ook wezen: een prachtig klinkend en sterk

McCartney album waar weinig tot geen zwakke momenten op staan wat mij betreft. Ik ben blij!

Zijn zoveelste solo album is godzijdank een aanwinst op de collectie.

Vroeger, toen ik nog jong was, ging ik naar de tijdschriften afdeling van V&D om alle popblaadjes

af te struinen naar artikelen over een nieuwe plaat van McCartney. Nu hoeft dat niet meer, alles is

te vinden op het internet. Ik lees er veel van, maar het zegt me toch weinig allemaal. Ik krijg ook

altijd sterk de indruk dat de meeste ‘muziekkenners’ er vooral op gericht zijn om te kunnen

vingerwijzen: ‘dáárom had McCartney die plaat niet moeten maken, zie je wel?’. Nu moet ik

zeggen dat het wel meevalt wat ik lees over Dungeon Lane. Maar over het algemeen ben ik van

mening dat de meeste schrijvers gewoon hun waffel moet houden over waar ze te weinig verstand

van hebben. Daarom lees ik al die artikelen liever niet. Nee, ik wacht liever op het verslag van de

Fab4Cast, die weten tenminste waar ze het over hebben.

Daar over gesproken, deze week kwam hun 250e aflevering uit. Een memorabel moment, maar

helaas grotendeels ondergesneeuwd door de release van Dungeon Lane. Tragisch eigenlijk. Wibo,

Jan Cees en Michiel offeren een groot deel van dagelijkse bestaan op aan, onder andere, Paul

McCartney. En als ze dan zelf iets te vieren hebben ontneemt McCartney ze alle aandacht. Het is

een ongelukkige omstandigheid en daarom wil ik de Fab4Cast hier toch even op een groot

voetstuk plaatsen. Al 13 jaar lang is deze podcast mijn 2- (inmiddels 3-4-) wekelijkse

Beatlesporno. Een ruim uur lang wordt ieder, voor Beatlesfans, interessant detail tot op de bodem

bloot gelegd. Waar de gemiddelde luisteraar na een minuut of 10 al gillend gek is afgehaakt,

wordt mijn honger alleen maar groter. De Strawberry Fields Forever analyse staat me nog helder

voor de geest. Jan Cees ter Brugge wist het nummer en het ontstaan ervan tot op het bot te

fileren en te verklaren. Wow. Toen ik mijn vrouw vertelde dat ik er een ruim uur naar geluisterd had

dacht ze dat ik helemaal gek was geworden. Ik kon ze er net op tijd van overtuigen geen 112 te

bellen.

Nerdsradio podcast Fab4Cast vindt zijn oorsprong in de Macca Podcast (ook al zo’n geniale

serie) waar alle drie (?) de heren bijdragen aan hebben geleverd. Ik mocht daar ook een keer een

uitzending aan meedoen, dus ik weet nog dat ik stinkend jaloers was op Michiel Tjepkema die

zichzelf in kijker had gespeeld en dat hij de Fab4Cast ging opstarten met Wibo en Jan Cees. Dat

had ik ook wel gewild! Nu, na 250 afleveringen, weet ik dat Michiel een gouden greep is geweest.

Niet alleen heeft hij een prettige radiostem, met zijn wetenschappelijke vaardigheden weet hij

mooie analyses te maken, een bijzondere objectiviteit te bereiken (ik weet hoe lastig dat is als je

fan bent) en weet hij altijd een onverwachte en originele invalshoek te vinden. Ik zou het hem niet

na kunnen doen, not even close!

Uiteraard heb ik gesmuld van de 250e aflevering. Net als Dungeon Lane is het een mooie terugblik

op een inmiddels bijzondere en intensieve carrière. Wat dat betreft zijn er veel overeenkomsten

tussen de Fab4Cast en McCartney. Niets gaat vanzelf, het is zwoegen en doorzetten waarna er

iets moois en blijvends kan ontstaan. Soms zit het mee, soms zit het tegen. Ik realiseer me ineens

dat de drie heren er enorm veel tijd in stoppen. De vele uren onderzoek, boeken lezen, muziek

luisteren en onthouden wat er in staat, analyses maken en er iets zinvols van vinden. Allemaal

geen straf, maar dat alles komt naast een ‘gewoon’ druk bestaan met betaald werk, een gezin,

vrienden/kennissen en misschien ook nog ook wat tijd voor jezelf? Ga er maar aan staan! Wat dat

betreft verdient Wibo ook wel een hele grote veer in diens billenwinkel, want ik begreep dat er veleen vele uren aan montage nodig zijn om de podcast gelikt te laten klinken. En dat alles om míjn

Beatlesverslaving te bevredigen. Ik voel me enorm bevoorrecht en ik dank Jan Cees, Michiel en

Wibo dan ook oprecht op mijn blote knieën! Hulde, ga zo nog lang door alsjeblieft!

Ik zit al klaar voor de The Boys Of Dungeon Lane Fab4Cast. Met zo’n prachtige plaat kan het niet

anders dan een boeiende aflevering opleveren. En voor degenen aan wie de Fab4Cast voorbij is

gegaan, luister de afleveringen maar eens terug. Daarmee verhoog je je Beatleskennis naar

Winkler Prins niveau!

- Luc van Gaans -