Eindelijk was het zover! Op zaterdagochtend 24 augustus stonden wij op Schiphol bij de gate naar de stromende regen te kijken die uit de hemel kwam. Bij de gate zag je wat Beatles-fans maar bovenal Liverpool FC fans klaar staan om in te stappen. Zelfs Erwin Koeman werd herkend door de voetbalfans. Zondag 25 augustus speelde Liverpool de 2e wedstrijd dit keer thuis dus een soort vuurdoop voor trainer Arne Slot. Bij aankomst in Liverpool was het droog en brak precies op dat moment de zon door. Een mooie voorbode voor deze 5 daagse trip.
Bij aankomst bij ons hotel hebben we maar meteen de bagage gedropt en zijn naar het Adelphi hotel gelopen. Daar konden wij onze polsbandjes ophalen. Het Adelphi hotel is het centrale punt voor het festival. Het was festival was al op woensdag begonnen, dus hadden wij voor ’the Red Album package’ gekozen. Hier zaten 3 dagen gratis toegang tot de Cavern Club, het Adeplhi Hotel en het optreden van The Travelling Wilbury Experience.
Het werd wel tijd voor een lunch en zo’n lekker donker Iers biertje, waarna wij de Cavern Pub indoken. Daar traden verschillende bandjes en/of artiesten op, waaronder uit Nederland Two of Us. Altijd leuk om naar te luisteren en vooral dat het publiek nummers kan aanvragen. Hierna kwam voor ons wel een soort verrassing want Hey Darling trad op. Een Japanse band die meer uit vrouwen bestaat dan mannen. Ze brachten naast het bekende Beatleswerk ook het solo werk van de heren ten gehore. We wilden blijven luisteren maar de tijd drong want we hadden kaarten voor ‘A conversation with The Quarrymen’ in het Beatlesmuseum van Roag Best.
Van de drie nog levende Quarrymen leden namen Colin Hanton (85) en Rod Davies (83) de honneurs waar. Len Gerry ligt al een aantal weken in het ziekenhuis met een hernia. Hij wil wel naar huis maar er is geen thuiszorg voor hem te vinden vanwege de personeelskrapte in Groot Brittannië (vertelde Rod in de pauze). Nadat Roag de heren had geïntroduceerd vertelden ze over hun jeugd in Liverpool en over de muziek toen der tijd. Rod benadrukte nog dat wij als fans platenlabel Decca mogen bedanken omdat ze in 1953 een jazz album hadden uitgebracht waardoor Lonnie Donegan geïnspireerd werd om Skiffle muziek te gaan maken. De twee heren maken nog steeds een kwieke indruk en het feit blijft dat ze nooit bij dat magische moment aanwezig waren toen Paul en John elkaar voor de eerste keer ontmoeten.
De naam zegt het al, en deze band speelden een goede vertolking van de Beatles uit hun Hamburg-tijd
In de pauze was er tijd voor een foto en een praatje met de heren. De vraag van ons was hoe het met Len Gery was, Colin vroeg zich af waarom wij in Nederland zo lang waren. De vragen in het publiek gingen vooral hoe het vroeger was toen Paul en George in de band kwamen. Rod kan hier niet helaas in deelnemen want hij speelde banjo en die was niet nodig als je Rock & Roll ging spelen. Je merkt aan de heren dat ze genieten van dit stukje beroemdheid.
Na de Q&A was het tijd om te gaan inchecken in het hotel, even opfrissen, drankje en een maaltijd. Na dit alles weer Mathew Street ingedoken naar de Cavern Pub want daar speelden wat bandjes die ik van te voren had opgezocht waaronder Hamburg Beat. De naam zegt het al, en deze band speelden een goede vertolking van de Beatles uit hun Hamburg-tijd. Na van verschillende bandjes te hebben genoten werd het tijd om naar het hotel te gaan.
Zondag 25-8-2024
De ochtend begon zonnig, in de pub tegenover het hotel zaten de fans van Liverpool al aan het bier. Het was voor ons convention-day, om elf uur ging de deur open. Wij liepen dus 10:45 naar het Adelfi hotel toe. Toen zagen wij dus ook een rij mensen de hoek omgaan van het hotel. Dit was dus de wachtrij, je kijkt je ogen uit naar alle Beatlesfans. De één is uitgedost met een subtiel Beatlesshirtje of een tas. De ander staat in zijn Beatleskostuum en chelseaboots . De gene die eruit sprong was een Amerikaan die een JBL speaker om zijn nek had hangen. De speaker stond erg hard, en heel toepasselijk kwam er ‘I Dont Want To Spoil the Party’ uit de speaker. Help! Dachten wij alleen maar. Maar toen kwam er iemand aan lopen van de organisatie en riep Wristbands! Any one with Wristbands! Wij mochten dus iets eerder naar binnen, na de lobby kom je in de dealersruimte binnen. Een soort Beatmeat in Leiden maar dan veel groter. Veel Beatles memorabilia en LP’s werden te koop aangeboden, je had wel een dikke portemonnee nodig… Er staan in verschillende ruimtes verkopers, maar ook schrijvers van boeken zoals Kenneth Womack, Ivor Davis en Colin en Rod waren er ook. We hebben hier en daar wat praatjes gehouden.
Gerard Ekdom vloog ook nog even voorbij met zijn Dutch Beatles delegation
De dochter van Mal Evans is ook een schat van een vrouw en heb haar gecomplimenteerd met het boek wat geschreven is over haar vader. Julia Baird was ook aanwezig, en als he het vriendelijk vraagt kan je op de foto met deze mensen. Gerard Ekdom vloog ook nog even voorbij met zijn Dutch Beatles delegation. Er waren ook gastsprekers zoals May Pang en Geoff Baker. Bij de ene spreker zat er meer publiek dan bij de ander en hiervoor moet echt je interesse liggen bij zo’n dag als deze. Wij hebben soms even meegeluisterd maar liepen dan ook wel weer door de muziek.
In het Adelfi hotel zijn er 4 podiums waar over de hele dag 45 bands hebben gespeeld. Bijvoorbeeld Antoine Guodesenseue die klassiek gitaar speelt en een mooie uitvoering laat horen van ‘Michelle’, tot aan The Bertils uit Zweden. In de middag was er een optreden van de beste band uit Liverpool, The Shakers Hierover werden wij getipt door 1 van de vaste spelers van The Cavern Club. Wát een band is dit, die spelen Merseybeat muziek zoals het ook ooit was opgenomen. The Quarrymen traden ook op, met de zoon van Duff Lowe op piano. John Duff Lowe is dit voorjaar overleden en zijn zoon Henry is in zijn voetsporen getreden als pianist van de band. Wij spraken Rod tijdens de soundcheck en hij heeft voor ons mooi geposeerd voor een ontzettend gave foto. Aan Henry vroegen wij of het de eerste keer was dat hij optrad met The Quarrymen. Dat niet, maar het was de eerste keer op de Beatlesweek. Toen Rod aankondigde dat ze ‘’In My Life’’ gingen spelen en op noemde wie er allemaal niet meer waren, voelde je dat de zaal wel even moest slikken. Het was een fragiele en mooie ervaring om als liefhebbers mee te maken. Hierna speelden er nog diverse bandjes waaronder Beatles Complete. Jonge gasten die het ‘A Hard Days Night’ album speelden. In totaal hebben wij 16 bands gezien op zondag, en je zou denken dat je het wel na een paar bandjes gezien zou hebben. Maar nee, de muziek blijft toch iets wat je blijft trekken. Om 1:00 was voor ons wel klaar, O ja Liverpool had gewonnen met 2-0.
Maandag 26-8-2024
Na een wat moeizame opstart van de dag begonnen wij de bank holiday met een wandeling naar wat Beatles-sites. Ye Cracke, Jacaranda, en LIPA werden aangedaan. Na een bezoek aan de Kathedraal liepen wij richting de haven waar wij traditiegetrouw een Guinness met een Jameson namen bij The Pump House. Het weer was goed dus konden wij mooi buiten zitten. Het Mathew street festival op de Pier Head was vandaag. De eerste act was een Adele tribute. Die hebben wij even overgeslagen want dat ging ons iets te ver. Na Beatles complete, kwamen er nog meer bands voorbij maar deze hebben gelaten voor wat het was. Want er was weer genoeg muziek op Mathew Straat. Wij werden omver geblazen door Beatles Rockshow uit Brazilië. Die deden een mooie uitvoering van Joe Cockers versie ‘With a Little help from my friends’. Sommige bands zagen wij ook dan voor de tweede keer. Alleen speelden ze dan wel een andere set.
Na een snelle hap toch nog een tweede set van The Shakers kunnen meepakken. Die in de Cavern Front het publiek helemaal in de hand had. Merseybeat deed de Cavern even doen schudden. Je merkt wel dat er minder publiek is en het festival bijna op zijn eind loopt. Maar wij hadden nog in de Grand Central Hall de Travelling Wíllbury’s experience tegoed. Tijdens de aankondiging van de band werd vermeld dat ‘George Harrison’ een gebroken arm had na een auto ongeluk. De bikkel deed tóch een poging om de gitaar te bespelen, wat hem prima afging. Het meest onder de indruk waren wij nog eigenlijk van de nummers van Tom Petty. Die werden goed gespeeld en dit was ook een uitstekende gitarist. Wat wel ietsje tegenviel was de aantal Willbury’s nummers. Er werd veel solo werk gespeeld van Orbison, Jeff Lyne’s ELO en Bob Dylan. George kwam er wel wat bekaaid vanaf met ‘I Got My Mind set on you’. The Grand Central Hall is al een plek an sich. Een gebouw uit 1905 waar ze zoveel mogelijk alles nog in originele staat willen houden. Dit maakt het allemaal wel af, het was niet heel druk. Na afloop zijn wij nog in de Adelphi wezen afzakken bij The Tearaways (ook een leuke band) Die deden nog een spel door een lied te spelen met een andere tekst. De winnaars kregen een T-Shirt.
Dinsdag 27-8-2024
Nu begon de vermoeidheid bij ons er wel in te hakken. Laatste dag van het festival, dat merkte je wel de rijen voor de Cavern Pub en Front stonden er niet meer. Het weer viel ook tegen, het was regenachtig. Wij hadden de ochtend en middag ingedeeld met een bezoek aan de Royal Liver Building. Aanrader voor iedereen, mooi stukje geschiedenis over de stad en als afsluiter mag je naar de top van de toren met mooi uitzicht over de stad en omgeving.
De middag hadden wij gereserveerd voor een bezoek aan Anfield. Na de 2-0 winst kan je je als Nederlander dan wel vertonen. Leuke interactieve tour en ook een stuk geschiedenis. Nadat we alles souvenirs hadden achtergelaten in het hotel wilden wij het festival toch afsluiten in de Cavern. De uitsmijters herkenden ons, het barpersoneel wist al wat de bestelling was dus dan voelt het al fijn. Van 17:00 tot 1:00 hebben wij 10 acts voorbij zien komen. Heerlijke avond gehad en werden wij toch vriendelijk verzocht om de Cavern te verlaten. Tot het eind volgehouden.
Ben jij Beatles-liefhebber en wil je dit een keer meemaken? Doen!
Woensdag 28-8-2024
Toch wat uitgeslapen en begon het inpakken. Na het ontbijt als laatste onderdeel het museum van Roag Best bezocht. Wat wel veel memorabilia bevat alleen soms wat onoverzichtelijk overkomt. Hierna het maritieme museum bezocht, wat aardig tegen viel door het slechte onderhoud. Veel verlichting was bijvoorbeeld stuk. Alleen nu kwam toch het moment om de bus te pakken naar het vliegveld.
Op het vliegveld maakten wij even de balans op. Na meerdere bezoeken aan Liverpool konden wij ons echt richten op het festival. Door het duidelijke festivalprogramma kan je hierdoor een eigen programma maken. Wij hebben 41 bandjes gezien, verschillende stijlen en uitvoeringen. Veel mensen mogen ontmoeten. (De biertjes hebben wij niet meegenomen in de balans…) Conclusie, ben jij Beatles-liefhebber en wil je dit een keer meemaken? Doen! Trek hier wel dan 4 of 5 dagen voor uit. Want samen met andere Beatlesliefhebbers van over de hele wereld is dit een festival wat draait om de fabfour en je zeker meegemaakt moet hebben . Volgend jaar sla ik een jaartje over omdat ik dan voor de tweede keer vader ga worden. Dus we mikken op 2026 de 40ste editie.
- Ruben Tijmes - & Simon