Schetste ik laatst een fictionele dag op het kantoor van McCartney, blijkt mijn fantasie niet eens zo ver van de werkelijkheid te liggen. Weer geen London Town en Back to the Egg, maar een soort Wingspan — alleen dan écht alleen Wings. En dan in allerlei kleurtjes vinyl. Van Ravensburger, zeg maar.
Cynisch misschien, dat de man die ooit zo begaan was met de natuur (althans tot 1993) nu de aarde laat uitputten met al dat gekleurde plastic. Al zal het vooral zijn team zijn dat dit bedenkt. Toch vermoed ik dat Paul zelf wel degelijk een vinger in de pap had bij de tracklist. Want wederom duiken er onverklaarbare Macca-keuzes op. En dat is precies waarom we zoveel van hem houden.
Waarom in godsnaam het zwakke Mamunia en niet het bloedmooie Warm and Beautiful? Je kunt als Chubby Checker gaan twisten over smaak, maar raar is het wel. Wél fijn dat wijlen Denny nog even in de spotlights komt met Deliver Your Children. Pauls achtergrondzang daarop is werkelijk uitmuntend.
Ga ik het aanschaffen? Vast wel. Al was het maar voor de 2022-remasters van London Town en Back To The Egg. Maar wacht eens even—liggen die dus al drie jaar onaangeroerd in de vitrine? Hoeveel prostaatonderzoeken moeten fans nog ondergaan voordat we die box eindelijk zien verschijnen?
Dan maar doorademen in een plastic zakje van Spinal Tap. Gelukkig neemt Paul zichzelf tegenwoordig minder serieus en kunnen wij met hem meegenieten van zijn humor. En ik betrapte mezelf er op dat ik Cups And Cakes rond thee-tijd toch mee zat te zingen. Eigenlijk waren The Rutles altijd veel leuker, maar Paul was rond die tijd te trots om de humor ervan in te zien. Dat had echt prachtige composities kunnen opleveren! Een McCartney/Neil Innes compositie, stel je voor!
Toch kwam het mooiste moment van de week van Lennon’s kant. Er verscheen een fragment uit de vergeten film Clock. Het idee van John was simpel maar diepzinnig: film een penduleklok één uur lang, met hem en Yoko weerspiegeld in de spiegel. Af en toe een geplande handeling — een sigaret aansteken, een lamp breken, of zomaar lachend door het beeld lopen. Het resultaat: een soort voorloper van realitytelevisie, waarin alledaagse momenten structuur krijgen door de tijd. De keuze van de nalatenschap om dit te combineren met Lennon’s uitvoering van Honey Don’t benadrukt de twee gezichten van John: rock-’n-rollveteraan én avant-gardekunstenaar. En ja, de soundtrack komt op die Power To The Pipo box. De wintertijd is officieel ingegaan.
En dan was er ook nog het 90ste boek van Arie (ik moet die andere 89 nog lezen, iemand een samenvatting?), terwijl de vrienden van Fab4cast het theater in trekken om te bomen over Rubber Soul. Nu nog die onuitgebrachte takes, de evolutie-versies van Ringo de vierde, en het nieuwe jaar mag zich aandienen. Kwestie van tijd. Tik Tok.
Bless you,
- Tim Op het Broek –