But…….

‘Life Can Be Hard’ Mijn vader was een narcist. Dat helpt niet bij het ontwikkelen van een goede levenshouding, maar gelukkig biedt het leven nog ruimschoots kansen tot heroriëntering na de jaren in het ouderlijkhuis. ‘Life Can Be Hard, But…..’

Anders dan mijn broer en zus heb ik mijn jeugd, ondanks de schaduw van dominantie en onvoorspelbaarheid, als gelukkig ervaren. De reden? The Beatles en de solo Beatles. Die wereld van schitterende muziek, van een magisch soort geluk voortkomend uit de positieve energie die die vier jonge mannen genereerden….

Een jaar of vijf na het uiteenvallen van de groep bereikte dat positieve geluid nog steeds moeiteloos mijn dorp Winterswijk in het oosten van het land. Wat deed alles dat niet in orde was in het leven er toe als ook dit bestond? Eind mei verscheen ‘The Boys of Dungeon Lane’, McCartney’s nieuwe album. Een album dat nog voor verschijnen bejubeld werd in de schrijvende pers. Een score van 86 van 100 op recensie-verzamelsite Metacritic. Universal Acclaim zoals ze het daar zo mooi noemen.

Het schrijven van een zoveelste beoordeling laat ik graag aan anderen over. Laat ik volstaan met te zeggen dat ik na één keer beluisteren zwaar onder de indruk was. Na twee keer beluisteren bleek overigens wel dat de vinylversie ongelooflijk veel beter klinkt dan het gestreamde equivalent (en naar ik op basis daarvan aanneem de cd). Gestreamd klinkt het alleszins prima, maar massief met minder ruimte. Op vinyl, met veel minder compressie, ademt het meer, is er meer detail, meer ruimte, meer warmte. En wat een prachtig breed stereobeeld.

In één van de vele interviews, te vinden op YouTube, vertelt Paul hoe hij met greepvormen op de hals van zijn gitaar experimenteerde en zo het openingsakkoord van ‘As You Lie There’ vond. Hij heeft geen idee welk akkoord het is maar benoemt de schoonheid van de klank die gevolgd wordt door een vrijwel identieke klank, maar nu met de hoogste toon één noot lager dan bij de eerste greep.

Een verbinding die je eerder zou verwachten richting het eind van een frase of een song dan zo onvoorbereid aan het begin. Het is alsof je midden in een verhaal valt. Er is al van alles gebeurd en dan volgt ook nog…. Een, zoals Paul het noemt ‘Wacky Chord’ Hoe geniaal is het om met een klank met een ’we zijn er bijna’ associatie dit album te beginnen. ‘We zijn er bijna’ wordt onder zijn handen tot een ‘oké daar gaan we dan. Ik heb er zin in.’ Een ‘wacky chord’, begin van een fantastische muzikale reis met wat mij betreft maar drie wat mindere songs.

‘But….’ Een ander ding dat dit tot een geweldig album maakt en dat van McCartney mijn absolute muzikale held maakt, is het positivisme dat hem nooit lijkt te verlaten. Dat ‘but’ volgend op ‘Life Can Be Hard’ vat de muziek van deze gigant helemaal samen. Drie letters slechts. Een verbindend woordje dat een opening biedt voorbij aan dat wat niet in orde is. Dit ‘but’ resoneert met de rol die zijn muziek in mijn tienerjaren speelde in mijn leven.

‘As soon as you’re born they make you feel small’ zingt Lennon eind 1970.

De wereld is niet altijd ‘the best place to be’. Door de keuze zijn leven tot de bron te maken van waaruit hij creëert laat de John van na The Beatles niet heel vaak een tegengeluid horen. Geen tegenover voor de beslommeringen van elke dag. Ook zijn leven loopt niet op rolletjes en hij wil dat met ons delen. Boeiend en mooi, maar het biedt de fan op die manier geen escape uit zijn of haar leven. Je krijgt er de ellende van John bij. Of zoals een dichter des vaderlands ooit zei: ‘het leven is maar een gedoetje’. En John kon dat beamen.

Lennon’s keuze is natuurlijk even goed verdedigbaar als de keuze die Paul maakt. Het gaat me hier ook zeker niet om de kwaliteit van het oeuvre.

Ik ben Lennon dankbaar voor alle moois dat hij heeft nagelaten en evenzo ben ik McCartney dankbaar voor elk album dat ik door de jaren heen heb mogen leren kennen. Maar het feit dat Paul een zonnige boodschap uitdraagt is wat mij betreft wel een dimensie meer.

‘Life Can Be Hard’, ja soms misschien wel. Het is niet elke dag een feestje. Het feit dat er dankzij McCartney een zo omvangrijk positief muzikaal oeuvre bestaat maakt de zonnige dagen zonniger en de mindere dagen veel minder zwaar.

‘What’s the use of worrying?’vraagt Paul in 1973 om vervolgens zelf antwoord te geven: ‘no use’. Het zou het motto van zijn leven kunnen zijn.  Of zoals hij in 2021 zegt: ‘Seize The Day’. De beste remedie tegen zorgen maken, tegen het vergeten de dag te plukken, is wat mij betreft luisteren naar de muziek van The Beatles, de muziek van McCartney van na The Beatles. Wat een fantastisch album heeft hij met Dungeon Lane aan zijn toch al imponerende oeuvre toegevoegd. Mocht dit zijn laatste album blijken te zijn, wat niet helemaal onwaarschijnlijk is, eindigt de lange, lange reeks wat mij betreft met een hoogtepunt. In recensies lees je dingen als ‘dit zou wel eens het beste album in vijftig jaar van zijn hand kunnen zijn’. Ach het zal wel. Feit is dat het een album tjokvol onvergetelijke melodieën is. Op de avond van verschijnen na het beluisteren van het album bleef de melodie van ‘Life Can Be Hard….’ eindeloos doorzingen in mijn hoofd. Het duurde dankzij deze melodie zelfs langer dan normaal tot ik in slaap viel. En ik was de dag erna nog niet wakker of, ja hoor, daar was de melodie weer.

Life Can Be hard, maar nooit gedurende de dagen volgend op een McCartney release.

- Ton Steintjes -