In 1985 verscheen de heruitgave van de enige officiële Beatlesbiografie: ‘The Beatles-The Authorized Biography’ van Hunter Davies. De oorspronkelijke versie verscheen in 1968. Wat mij betreft vormden het nieuwe voorwoord en een nieuw ‘Endbit’ van de herdruk de meest interessante onderdelen van het boek.
Allereerst kon Davies in het voorwoord alles kwijt wat in 1968 ongezegd moest blijven. De censuur van Aunt Mimi. Hotelkamers gedeeld met een eindeloos aantal meisjes. Een ingeslapen Lennon die enkel in de studio echt wakker leek te worden. John die het sparren met Paul nodig leek te hebben om echt tot iets te komen, etc. Dit inkijkje is eerlijker dan het beeld dat het boek in 1968 wilde of moest creëren van de band.
Misschien nog wel interessanter is de weergave van een telefoongesprek van Davies met McCartney dat plaats vond in mei 1981 zoals dat opgetekend is in het ‘Endbit 1985’. Paul gaat los in een tirade die begint met het ventileren van zijn ergernis over een opmerking van Yoko in de pers waarin ze zegt dat niemand John meer gekwetst heeft dan Paul dat ooit gedaan heeft.
Wie had wie ook alweer gekwetst?
Paul heeft geen idee waar ze op doelt. Misschien gaat dit over de sessie voor ‘Why Don’t We Do It In The Road’? Paul maakte de opname samen met Ringo en dus zonder John. Maar anderzijds: hoeveel dingen had John niet zonder Paul opgenomen?
De kwetsende opmerkingen van Lennon na het uiteenvallen van The Beatles komen ook ter sprake. The sound you make is muzak to my ears en de vergelijking met Engelbert Humperdinck b.v. Wie had wie ook alweer gekwetst?
Peter Doggett citeert in zijn boek ‘You Never Give Me Your Money’ iemand die vertelt dat één van de grote angsten van Paul is dat Yoko hem zal overleven. Hij is bang voor de beeldvorming die zou kunnen ontstaan over zijn verhouding tot en zijn relatie met Lennon. Over de rolverdeling binnen The Beatles dus, mocht zij de laatst overgebleven stem blijken die het verleden kan interpreteren.
Hoe zou het beeld dat de wereld van hem zou hebben eruit gaan zien als Yoko, waarmee hij altijd een moeizame relatie heeft gehad, zonder weerwoord van zijn kant dit verleden zou kunnen herschrijven?
Ik denk dat die angst inmiddels wel afgenomen zal zijn gezien de fragiele toestand van Yoko en de liefdevol positieve manier waarop Sean Ono Lennon over hem en zijn relatie tot John praat in o.a. de documentaire ‘Man on the Run’. Hij noemde Paul eens zelfs zijn held.
Ooit echter, in de decennia na de moord op Lennon, was deze zorg gerechtvaardigd. Ono zette met regelmaat John neer als het enige echte genie binnen The Beatles. Paul had geluk gehad dat hij naast een dergelijke grootheid had mogen werken.
Tijd is een raar fenomeen. Als je jonger bent sta je er niet bij stil, maar vanaf een bepaald moment in je leven sterft je jeugd in zekere zin beetje bij beetje. Met het wegvallen van steeds meer gezichten uit je jonge jaren, popsterren, tv-persoonlijkheden etc. dunt het verleden uit. Andere sterren hebben de plaats van de weggevallen helden lang geleden ingenomen, maar ik kan me zeker niet met elke nieuwe ster identificeren. Integendeel.
McCartney wilde aanvankelijk zelfs zijn songs uit de tijd met The Beatles niet live spelen
Niet alleen de helden van weleer vallen met het ouder worden de één na de ander weg. Ook het beeld van het verleden is aan verandering onderhevig. Dat wat ooit mooi was krijgt meer en meer glans terwijl dat wat niet oké was tegelijkertijd al maar meer oplost in een uiteindelijk nog nauwelijks waarneembaar verdwijnpunt. Zo wordt het verleden tot een soort paradijs. Het land van ooit.
Je zag iets dergelijks ook gebeuren bij de twee nog levende Beatles. Gedurende jaren was het gedeelde verleden een no go. McCartney wilde aanvankelijk zelfs zijn songs uit de tijd met The Beatles niet live spelen.
Maar nadat Ringo en Paul elkaar lang zoveel mogelijk hadden ontweken won dat wat ze ooit deelden het van dat wat hen uit elkaar had gedreven. Ze facetimen nu met regelmaat en maken zelfs regelmatig afspraken om samen ergens te gaan eten. Terugkijken vol wrok is veranderd in een herbeleving vanuit liefde voor het gedeelde verleden.
Ook hun meer recente muzikale uitingen zijn nostalgisch van aard. En hoewel McCartney al lang geen songs meer schrijft met harmonisch verbazingwekkende constructies, was ik meer dan aangenaam verrast door ‘Days We Left Behind’.
Als Paul met zijn nieuwe song zijn verleden in het zonnetje zet kan ik me identificeren met zijn behoefte terug te kijken. Alleen dat maakt de song al waardevol voor mij. Een song over een zonnig verleden. Een beeld niet vertroebeld door zwarte bladzijden. Vervlogen dagen waar met weemoed op teruggekeken wordt.
Days We Left Behind staat niet op zichzelf. In ‘That Was me’ (van Memory Almost Full uit 2007) kijkt McCartney met verbazing terug op zijn leven. Het leven van het pre-fame knulletje overlopend in de beginjaren van The Beatles. Ongeloof t.a.v. het feit dat hij dat allemaal mee heeft gemaakt, dat allemaal bereikt heeft. De vitale zestiger kijkt vol verbazing terug terwijl hij tegelijkertijd verder bouwt aan zijn muzikale onsterfelijkheid.
Hij kijkt terug en breidt en passant zijn muzikale erfenis maar weer eens uit
‘Early Days’ uit 2013 (New) beschrijft de met John gedeelde tijd voorafgaand aan de roem. Een beschrijving van vriendschap maar ook een duidelijk; ik was erbij en ik weet hoe de rolverdeling was tussen John en mij. Men (en daar valt Yoko ook onder) mag zeggen wat men wil. Paul en John samen op weg naar roem en alleen Paul kan weten hoe dat was. De strijdbare zeventiger haalt herinneringen op, maakt tegelijkertijd een punt en gaat onverdroten door met het uitbouwen van zijn oeuvre.
De dik tachtiger van Days We Left Behind kijkt vooral met weemoed terug. Hij lijkt het punt voorbij waarop hij de noodzaak nog voelt zich te moeten bewijzen. Hij kijkt terug en breidt en passant zijn muzikale erfenis maar weer eens uit.
Zoals gezegd gebeurt er qua akkoorden niets schokkends. McCartney speelt al jaren overwegend op safe wat dat betreft. Maar de lieve melodische ontwikkelingen gecombineerd met een, zoals je van hem gewend bent, prachtig arrangement maken dat de meer basale harmonieën niets afdoen aan de schoonheid van het lied. Integendeel misschien wel.
De inleiding met het licht hinkende ritme ondersteund door een liggende noot in de bas is prachtig.
Ik vind de manier waarop hij de piano gebruikt als kleur in het geheel ook echt te gek. Dat een beetje tingeltangel geluid, qua momenten perfect gepositioneerd in het geheel, werkt subliem.
Dat Paul oud en kwetsbaar mag klinken is prachtig. Het is zo fijn dat ze zijn stem niet eindeloos hebben opgepoetst. Ik ben heel erg benieuwd naar het album en zal later dit jaar ongetwijfeld in de verleiding worden gebracht een deluxe editie aan te schaffen. Een editie met weer een paar extra songs.
Ach laat ik vooral blij zijn dat de inmiddels oud en kwetsbaar ogende man nog onder ons is.
Ik geef graag meer geld aan zijn albums uit dan nodig geweest zou zijn als hij in één keer alle versies op de markt zou brengen. Ik ben gewoon blij dat ik nog steeds herinneringen rond (de muziek van) deze man aan kan maken middels nieuw te verschijnen materiaal. De ‘days I left behind’ zouden heel erg aan memorabele kwaliteit verliezen als deze gigant geen bepalend onderdeel van het grootste deel van die dagen geweest zou zijn.
- Ton Steintjes -