Paul McCartney heeft de verkeerde titel gekozen voor zijn nieuwe album. Niet omdat de muziek niet klopt — integendeel. Het album voelt juist als een mooi moment waarop hij ons opnieuw meeneemt naar zijn jeugd. Iets wat Paul eigenlijk altijd al heeft gedaan. Door zijn verhalen hebben wij hem beter leren kennen, maar ook de mensen om hem heen. Zijn familie, zijn omgeving. Denk alleen al aan Let ’Em In: een lied waarin de familie voorbijkomt.
MPL heeft uitstekend werk geleverd om dit 27ste album van Saint Macca onder de aandacht te brengen. Luistersessies, televisieoptredens in Amerika en een flinke reeks interviews zorgden ervoor dat wij fans niets tekortkwamen. Toch bleven de echte verrassingen een beetje uit. De verhalen van McCartney zijn vertrouwd geworden (inmiddels saai voor de doorgewinterde fan). We kennen de anekdotes en herinneringen inmiddels wel.
Toch zat er soms iets bijzonders tussen. Het interview met Amelia Dimoldenberg in de snackbar vond ik erg leuk om te zien. Daar zag je een andere kant van Paul: even nadenkend, letterlijk kauwend zoekend naar het juiste antwoord. Amelia die de staat van dienst van deze bejaarde popster even niet belangrijk vond. En volgens mij vond hij dat ook wel fijn. Sommige antwoorden kwamen direct, andere hadden wat meer tijd nodig om goed geformuleerd te worden.
Kijk, dát voelt dan ineens weer als iets nieuws
Ook het BBC Radio-interview Tracks of My Years was interessant. Vooral omdat Paul vertelde iets te willen doen met een demo van Prince die The Long and Winding Road speelt. Kijk, dát voelt dan ineens weer als iets nieuws. En natuurlijk zullen de producers zich inmiddels wel gemeld hebben bij MPL. Het interview met Zane Lowe, waarin Paul ontspannen naar oude foto’s keek, had ook iets bijzonders.
Wat mij steeds opviel tijdens de interviews en luistersessies: overal zie je dezelfde gezichten. Mensen die glimlachen, aandachtig luisteren, knikken of met open mond aan zijn lippen hangen.
Eigenlijk precies zoals kleine kinderen reageren wanneer je hun volledige aandacht hebt.
Mijn dochter van vijf doet dat ook wanneer ik haar voorlees voor het slapen gaan. Eén van haar boeken is — hoe kan het ook anders — Hey Grandude! (de Nederlandse versie). Deze week pakte ze het boek weer uit de kast. Ik keek naar de kaft en ineens viel het kwartje. Want Yopa zit met zijn kleinkinderen te kijken naar oude ansichtkaarten en neemt je dan mee om herinneringen te maken.
Dit is precies wat Paul nu ook doet en al langer dan doet vermoeden.
The days that left behind….
Hij geeft herinneringen door. Niet alleen zijn eigen herinneringen, maar ook de herinneringen die nieuwe generaties nog gaan maken. Hij inspireert fans van alle generaties met verhalen uit een tijd die voorbij is, maar toch blijven leven.
Daarom denk ik dat de titel eigenlijk anders had moeten zijn.
“Grandude of Dungeon Lane.”
Want ik durf te wedden dat mensen die ooit Dungeon Lane bezoeken niet alleen naar een weg kijken zonder straatnaambord. Ze lopen daar rond en proberen zich voor te stellen hoe een jonge Macca daar speelde met zijn vrienden, de muziek ontdekte en later de persoon werd die de muziekwereld zou veranderen. The days that left behind….
- Ruben Tijmes -