Inmiddels weten jullie dat ik niet alleen gefascineerd ben door The Beatles vanwege hun muziek, de Beatlemania en de daaraan gelieerde verhalen, maar ook door het culturele fenomeen dat ze werden . . . euhm . . . waren en hoe dat tot uitdrukking komt in liedjes van anderen, in beeldende kunst of in fictie, zowel in schrift als in (bewegend) beeld. Voor wat dat laatste, ga bijvoorbeeld eens zitten voor de tekenfilmserie – destijds nog écht ouderwetsch handwerk – The Beatles Cartoon (1965, 39 afleveringen): “The series was a historical milestone, as it was the first weekly television series to feature animated versions of real, living people.” Wat mij betreft genietbaarder dan – de in mijn ogen wat clichématig met de computer geanimeerde – Beat Bugs (2018, drie seizoenen): “ (. . .) op de tonen van bekende Beatles-songs leren vijf vriendelijke beestjes belangrijke lessen over de wereld om hen heen, veilig in hun eigen achtertuin.”
De muziek van de Fab4 speelt ook een hoofdrol in een aantal afleveringen van Glee (2009, zes seizoenen). In deze de komische musicalserie draait het verhaal “(. . .) om een groep jongeren die, onder leiding van hun leerkracht, op hun school een koor beginnen, de McKinley High’s Glee Club” (@). In Love, Love, Love en Tina in the Sky with Diamonds (2013, afleveringen 1 en 2, vijfde seizoen) zongen de acteurs en actrices liedjes van respectievelijk uit de vroegere en latere periode van de Fab4. Kort daarna verschenen de nummers op Glee Sings The Beatles (2013), waarbij de Japanse versie ook Beatles-songs uit eerdere Glee-aflevering bevatte. Mijn tip: grasduin eens door de DVD en CD-bakken van je lokale Kringloop winkel, daar zijn ze vast wel te vinden.
Hoe dan ook, in Love, Love, Love wordt zangeres Demi Lovato (1992) voor het eerst als Dani in de Glee-serie ten tonele gevoerd en zingt ze mee op Here Comes The Sun (1969). In 2017 straalt ze met andere Amerikaanse sterren ten behoeve van het goede doel in With A little Help From My Friends (1967). Met Luis Fonsi (1978) hoor ik haar in de hit Échame la Culpa (2019) zingen:
I don’t really, really wanna fight anymore
I don’t really, really wanna fake it no more
Play me like The Beatles, baby, just let it be
So come and put the blame on me, yeah.
Uit de Engelse vertaling van de titel blijkt zonneklaar waar het liedje over gaat: “Put the Blame on Me.” Als mijn lieve vriendin en ik elkaar soms in de haren vliegen, haalt een van beide vaak de angel uit ons geruzie door de schuld op zich te nemen. We weten allebei dat de waarheid genuanceerder is, maar het klaart de lucht onmiddellijk: “Sorry, mijn fout; zand er over.” Is dat in de kern niet waar het in de liefde om draait? Soms is de sop de kool niet waard; spaar je energie voor wat wél goed gaat. Immers, zoals onze vier filosofen uit Liverpool ons al sinds 1965 voorhouden met hun We Can Work it Out:
Life is very short, and there’s no time,
for fussing and fighting, my friend.
Op die manier kwamen zij en ik de afgelopen tien jaar zonder noemenswaardige kleurscheuren door en houden we daarom – wat mij betreft zonder voorbehoud – vast aan die strategie.
- Peter van der Linde - reacties: [email protected]