Mijn vader hield van kerkorgelmuziek, fanatiek zelfs. Hij was lid van het comité dat regelmatig concerten organiseerde van beroemde organisten. Omdat mijn moeder een bed and breakfast runde, sliepen al die muzikanten bij ons. Zo ook Feike Asma, een man die je het best kunt beschrijven als de Johan Cruyff van het kerkorgel: een virtuoos met een geheel eigen spelopvatting.
Achter de schermen was Asma een vriendelijke man die graag een praatje maakte. Ook met kinderen. Op zijn vraag of ik ook van muziek hield antwoordde ik naar eer en geweten: ‘meer van The Beatles dan van Bach’. Dat snapte hij. ‘Mijn dochter is net zo oud als jij en die vindt precies hetzelfde. En ik moet zeggen dat ik die liedjes ook leuk vind.'
Vervolgens nam hij me mee naar de kerk, waar hij – zodra de koster uit het gezichtsveld was verdwenen – improviseerde op Beatles-liedjes. ‘Kijk, die trompetsolo in Penny Lane, dat kan helemaal niet. Zo hoog kan een trompet nooit komen.
Weet je wat die Beatles doen? Voor zo’n nummer zetten ze de bandrecorder langzamer. Dan nemen ze dat instrument op en dan spelen ze het versneld weer af.’ Later begreep ik dat The Beatles dat inderdaad deden, maar dat Penny Lane niet het goede voorbeeld was. Die trompet was door David Mason juist echt zo hoog ingespeeld. Maar het startschot om te gaan klooien met mijn vaders bandrecorder was gegeven.
- Jan van der Plas -