Aphrodite's Child stond met ‘Rain and tears’ op nummer 3 en Mary Hopkin’s ‘Those were the days’ op 2. Toen ik ter wereld kwam in oktober 1968, werd de Top 40 echter al weken aangevoerd door The Beatles met ‘Hey Jude’. Ze hadden deze positie in september overgenomen van The Golden Earrings met ‘Dong Dong Diki Digi Dong’ en zouden in november nota bene door Heintje van de troon worden gestoten. Ruim 57 jaar later sta ik op een maandagavond in maart met mijn zoons in De Spot bij The Bootleg Beatles.
De Engelse tribute band speelt in 2 uur de grootste hits van The Fab Four en heeft na het openingsnummer het publiek al in haar zak. Er zijn meer gezelschappen zoals wij: ouders met zonen of dochters. Als toegift natuurlijk ‘Hey Jude’ waarbij we met de hele zaal het coda meezingen: Na-na-na-na-na-na-na… Ik zag ooit Paul live en The Analogues waren subliem, maar ook hier geniet ik van. Het is geen toeval dat ik daar ben: die Beatles hebben de afgelopen vijftig jaar altijd een rol gespeeld in mijn leven.
Het leek wel een onuitputtelijke bron met verschillende stijlen van muziek
Mijn eerste kennismaking was bij een lagere schoolvriendje. Zijn ouders hadden een platenspeler, wat ik op zich al een fantastisch ding vond. Bovendien hadden ze de rode en blauwe dubbel-lp’s van The Beatles. Op deze albums uit 1973 staan de bekendste nummers in chronologische volgorde. Ik herkende misschien wat nummers van de 'Arbeidsvitaminen', maar het meeste was nieuw voor me. En ik vond het prachtig! Ik hoorde ‘All my loving’ and 'I feel fine’ op de 'rode’. En op de 'blauwe' luisterde ik naar ‘Lucy in the Sky and 'Get Back’. Het leek wel een onuitputtelijke bron met verschillende stijlen van muziek. En het was niet altijd dezelfde Beatle die de solozang deed. Dus ging ik vaak naar mijn klasgenoot om naar de platen te luisteren. Hij was dat trouwens sneller beu dan ik. Hij speelde liever soldaatje.
Het was eind jaren ‘70. Mijn oudere zus was fan van Abba en van Olivia Newton John; Grease was immers ‘the word’. Ik herinner me, dat ik Meatloaf zag, zwetend met zijn rode zakdoek en Cheap Trick met het opzwepende ‘I want you to want me’. Het zal bij Toppop zijn geweest. Ik was echter gegrepen door de Beatles. Met drie klasgenoten vormden we ‘The Beatles Junior’. Zelf was ik Paul, Hans had een beetje hetzelfde haar als John en Michiel was George. Ik weet niet meer wie Ringo was. Een instrument bespelen konden we niet, maar dat was geen bezwaar. We hadden gitaren van triplex, een drumstel van Omo-tonnen en playbacken ging ons goed af. We waren 10 jaar en hadden ons eerste optreden op een jeugdavond in het zaaltje Achter ‘t Hofplein. We begonnen met ‘Twist and Shout’. Het maakte kennelijk indruk, want via via vroeg één van de meisjes of ik haar vriendje wilde worden. Waarschijnlijk was mijn performance bij het tweede nummer minder sterk, want het verzoek werd daarna prompt ingetrokken.
Ik kocht deze voor 5 gulden van een klasgenoot
Ik zou uiteindelijk nooit in een echt bandje spelen, want ondanks orgel-en gitaarles, kwam ik niet verder dan het mondharmonica- intro van ‘Love me do’. Mijn enige Beatles-uitvoering tot nu toe is een a capella versie van ‘Blackbird’ die ik vaak met mijn koor heb gezongen; iets wat me zeker wel eens heeft ontroerd.
In 1980 werd de wereld opgeschrikt door de moord op John Lennon. Dit maakte op mij enorme indruk. Ik knipte de berichten en foto’s uit en begon toen met een plakboek. Lennon had na jaren pauze samen met Yoko een nieuw album afgerond: ‘Double Fantasy’. Postuum verschenen hier twee singles van, waarvan ‘Woman’ mijn eerste singletje werd. Ik kocht deze voor 5 gulden van een klasgenoot. Hij had hem dubbel. Hij woonde in het kindertehuis vlakbij. Dat leek me niet zo prettig, want daar waren vaak onderlinge ruzies. En hij zag zijn ouders alleen in het weekend. Ik vond 'Woman' geen topnummer overigens. Het is een ode van John aan Yoko. Hij noemde het een volwassen versie van ‘Girl’ dat hij met de Beatles op had genomen.
Op de middelbare school in de jaren ‘80 kwamen er allerlei bands en artiesten op mijn pad. Ik herinner me posters van The Police op mijn kamer, buttons met zwart-witte ska-poppetjes en platen van Doe Maar, die ik kocht. Dat vond ik zeker leuk in die periode. Toch bleven de Beatles mijn basis. Ik verzamelde hun platen en kocht allerlei boeken. Mijn eerste boek was het Beatles Dagboek van Har van Fulpen (nog altijd beschikbaar bij de ZB.) en het tweede was ‘The man who gave the Beatles away’. Dit was geschreven door Allan Williams, de eerste manager van The Beatles. Hij regelde, dat ze in 1960 in Hamburg konden optreden. Hij schrijft in zijn boek over de jonge Beatles die urenlang rock and roll speelden in ruige tenten aan de Reeperbahn. Verhalen die ik vol interesse las. Dat is altijd zo gebleven. De muziek is fantastisch en ongeëvenaard, maar ik geniet net zo van alle verhalen: ook een onuitputtelijke bron. De mondharmonica die John op weg naar Hamburg in Arnhem pikte, de reis naar India, de albumhoes van ‘ Pepper’, hoe Billy Preston het project ‘ Let it be’ weer op gang hielp…enzovoort. Ik raak het nooit beu.
Uiteindelijk zag Williams het niet meer zitten met The Beatles. Hij stapte op als manager na onenigheid over geld. In 1997 zou ik met hem op de foto gaan tijdens een Beatles Week in Liverpool. Hij was daar als ‘special guest' om aan Beatles-nerds zoals ik te vertellen over zijn verleden en zijn gemiste fortuin. Mijn fascinatie voor John, Paul, George and Ringo was blijven bestaan, zodat ik met mijn vrouw een week in Liverpool verbleef om me daar met fans vanover de hele wereld onder te dompelen in alles wat met hen te maken heeft. Natuurlijk bezochten we de Cavern Club en het beeld van Eleanor Rigby. Ik liep uren langs kraampjes met platen, boeken en memorabilia en er waren tientallen optredens van Beatles coverbands.
Ik zocht het programmaboek van destijds er nog eens bij. Ik zag, dat ik daar toen de handtekening van Alan Williams in heb laten zetten . Bovendien ontdekte ik dat we toen ook een concert hebben bijgewoond van diezelfde Bootleg Beatles. Bij het concert in De Spot in maart 2026 zie ik echter dat dit geen oude mannen zijn. En als ik de namen van de muzikanten lees, dan zijn dat andere dan in 1997. De eerste Beatles tributeband is dus al vervangen door een nieuwe generatie. Ja, ik ben echt al lang fan!
- Wichard Riemens -
Kan jij ook leuk schrijven over The Beatles (of gerelateerd) en wil jij ook dat wij jouw column publiceren? Neem dan contact met ons op via ons contactformulier op deze website.