Het is de afgelopen tijd bepaald niet stil geweest rondom Paul McCartney, maar de release van gloednieuw materiaal is toch al weer ruim 5 jaar geleden. De aankondigingen van de single ‘Days We Left Behind’ waren daarom nog niet koud in de lucht of mijn hoofd schoot weer in de overwerk stand. Alle (Beatles)nieuws sites en Facebook pagina’s werden weer gecheckt, in de stugge wetenschap dat ze allemaal vrijwel niets extra’s weten te melden dan dat je al weet. De bezetenheid die meester van je maakt is bijna beangstigend. Inmiddels weten we dat er op 29 mei een nieuw album verschijnt, The Boys Of Dungeon Lane, genoemd naar een afgelegen straat in Speke Liverpool, waar Paul vele uurtjes jeugd heeft doorgebracht. De huidige buurtbewoners zullen er minder blij mee zijn kan ik me voorstellen, want naar verluid wordt de straat nu overspoeld met McCartney toerisme die allemaal met een straatnaambord naar huis hopen te kunnen.
Het doet wat met de Beatlemens als onze held weer met iets nieuws komt. Met mij wel in ieder geval. Mijn gedachten maken lange dagen. Hoe gaat het allemaal klinken? Zijn de liedjes nog wel leuk? Kan hij het allemaal nog wel, oftwel, hoe is het met zijn stem gesteld op het album? In dat opzicht was Days We Left Behind (mooie song hoor) toch wel een pijnlijke constatering dat het stemtechnisch echt voorbij is, ook in de studio. Voor hen die iets weten van stemtechniek, gevoelsmatig of professioneel, zijn controle over het middenregister is weg. Met kopstem, wat je met een beperkte ademsteun beter kunt controleren, kan hij zich nog redden. En dat is precies wat we horen op Days We Left Behind. Het is hem natuurlijk niet aan te rekenen allemaal, de beste man is op leeftijd. Maar ik hoop van harte dat hij zijn kopstem niet op alle liedjes heeft gebruikt, want dat gaat snel vervelen vrees ik. Bovendien, dit is ook niet de McCartney die we het liefste horen toch? Het doet me toch vooral verlangen naar de tijd dat hij nog fris, jong en flexibel was, behept met misschien wel de meest veelzijdige stem uit de popmuziek historie.
Zelfs de Rolling Stones liet hij shinen als in hun tienerjaren
Verlangen naar vroeger…, het is een mooi thema en een beproefd concept. Ik heb even gedacht dat hij de nieuwe plaat zou gaan aankondigen als laatste studio album ooit. Als één grote terugblik op zijn rijke verleden, op zijn meer dan bijzondere carrière. Conclusies trekken, de balans opmaken en er een dikke punt achter zetten. Verder gaan is geen optie meer voor McCartney, want hoe zou het ook kunnen? Immers, over nog eens 5 jaar is hij alweer bijna 90. Maar een recente luistersessie van het album in Los Angeles verried meer over de veerkracht, ambities en vitaliteit van de plaat. Hoe het allemaal gaat klinken weten we daarmee nog niet, maar contemplatieve songs als Days We Left Behind schijnen moeiteloos te worden afgewisseld met rocksongs, tapeloops, electronica en snerpende gitaren. Hoezo berusting en afsluiten? ‘Je hoeft me nog niet af te schrijven’, lijkt hij eerder te willen gaan zeggen. Dit onderstreept hij dan ook nog eens met de keuze van de producer, Andrew Watt, die erom bekend staat oud gedienden als nieuw en herboren te laten klinken. Zelfs de Rolling Stones liet hij shinen als in hun tienerjaren.
Nee, we hoeven vermoedelijk nog niet te hunkeren naar het McCartney verleden waarin alles nog moeiteloos klonk en waar we ons nog niet de vraag hoefden te stellen hoe lang het allemaal nog zou duren. Boys Of Dungeon Lane gaat vooralsnog niet het slotakkoord worden van McCartney’s indrukwekkende loopbaan. We hoeven nog niet in de mijmerstand, afscheid nemen is er nog niet bij. Waar ik wel graag afscheid van zou willen nemen is de commerciële uitzuigerij rondom het uitbrengen van zijn nieuwe plaat. De LP is al in 7 of 8 (?) verschillende vinyl kleuren te koop (geweest). Daarnaast zijn er bij mijn weten twee cd uitvoeringen bekend en komt er een trendy cassettebandje van.
Ik behoor ook tot die categorie
Dan hebben we nog de gatefold uitvoering van de lp waarin de artwork vooral het verschil maakt. En in de toekomst zullen diverse deluxe uitvoeringen (met extra songs) ook nog wel langskomen. Oh ja, en dan laat ik de merchandise helemaal nog maar even buiten beschouwing. Het betekent een ware hel voor de fans die naar een totaalcollectie streven en daar dan ook een godsvermogen aan moeten uitgeven. Maar het is ook iedere keer weer een dilemma voor de fans die het liefst alles zouden willen hebben, maar de ethische en zelfbeschermende noodzaak voelen keuzes te moeten maken, zonder iets essentieels te willen missen. Ik behoor ook tot die categorie. Uit enthousiasme kocht ik de plaat (het groene vinyl) op de dag dat deze in de voorverkoop beschikbaar was, om vervolgens in de baal- en twijfelstand te schieten toen de gatefold editie te koop werd aangeboden. Ik ben ongeveer 2 dagen principieel gebleven om alsnog overstag te gaan…. Hoe noemen ze dat tegenwoordig, FOMO (fear of missing out)? Die boefjes van de platenmaatschappij weten heel goed waar ze mee bezig zijn, misbruik maken van mijn adoratie.
Laaiend enthousiasme, onnoemelijke twijfel, afschuwelijke koopwoede en onbeheersbare nieuwsgierigheid maken zich van mij meester als Paul McCartney weer met een nieuwe plaat komt. Een soort van introverte Beatlemania, passend bij mijn leeftijd van bijna 55. Heel leuk allemaal, maar slecht voor de portemonnaie. Wat dat betreft is het misschien maar goed dat McCartney er een 5 jarige albumcyclus op na houdt.
- Luc van Gaans -