Vroeger hoorde bij het schrijven over popmuziek dat je nog wel eens een beroemdheid ontmoette. Bij een nieuw album vlogen popsterren de wereld over om zich te ondervragen door talloze scribenten. Hoe anders is dat nu.
Ze doen een Q&A voor twintig journalisten in Teams, of houden het bij één interviewspecial in een Amerikaans televisieprogramma. Via social media gaat dat vanzelf de wereld wel over.
In de jaren dat ik voor Music Maker en Aloha schreef, had ik het geluk Paul McCartney een paar keer te kunnen spreken. De eerste keer was bij zijn terugkeer naar de podia in 1989. Ook toen al was de belangstelling zo groot dat er in Ahoy een persconferentie was georganiseerd, maar na afloop mochten we bij hem langs om een handje te geven en een plaatje te laten signeren. Daarvoor werden we in een achterafkamertje geposteerd.
Op een gegeven moment kwam Linda binnen, mevrouw McCartney en bij iedere tour het doelwit van spot van alle recensenten. ‘Hi, I’m Linda. What are you doing here?’. ‘Hi Linda, we are waiting for Paul.’ Waarop ze in schaterlachenuitbarstte. ‘Aren’t we all? It’s the story of my life.’ Er ontspon zich een leuk gesprek, waarin mevrouw McCartney uitermate geestig bleek te zijn. Geen wonder dat Paul met haar was getrouwd. Niemand van ons heeft daarna ooit nog een onvertogen woord over haar geschreven.
- Jan van der Plas -