Old Brown Shoe (1)

Het is een veel gestelde vraag aan mij: wat is jouw favoriete Beatlesnummer? Dat is net zo’n vraag als welke vinger je als eerste wil missen. Er zijn zo veel nummers die voor die positie in aanmerking komen en ze wijzigen ook nog eens per dag. Toch noem ik steevast de zelfde song. Omdat die nooit verveelt, omdat het voor mij symboliseert waar The Beatles voor staan en omdat ik graag wat tegendraads ben: Old Brown Shoe.

Het nummer zag het levenslicht tijdens de Get Back-sessies maar wie die versies hoort snapt best waarom George een maand later op zijn 26e verjaardag een nieuwe demo van het nummer opnam. Er zat aanzienlijk meer in.

Op 16 april zou -afgezien van wat overdubs twee dagen later in vier takes het nummer opgenomen worden.

Wat maakt Old Brown Shoe nu zo goed? Het begint al met dat intro waarmee alles op scherp wordt gezet: die basnoten, gevolgd door de tingel-tangelpiano waarna de drums invallen en George begint te zingen. Alles klopt aan dit nummer. Het eenvoudige maar doeltreffende gitaarriffje. De tekst met alle tegenstellingen maar die ook de regel bevat die een van mijn levensmotto’s is geworden:

If I grow up I’ll be a singer/wearing rings on every finger/not worrying what they or you say.

I’ll live and love and maybe someday/Who knows baby/You may comfort me.

De (oorspronkelijke) versie van Old Brown Shoe laat een vierkoppig monster horen die strak is. En hier komen we op het tweede punt waarom ik het nummer zo geweldig vind: ondanks het feit dat de groep in april 1969 al aardig uiteen aan het vallen was, klinken ze hecht en als een echte band. Daarom: een vierkoppig monster. Uniek, want Lennon was nogal eens afwezig als er Harrisongs opgenomen werden. Het leidt geen twijfel dat hij er was want zijn prachtige samenzang met Paul ondersteunt perfect de zang van Harrison. Om over die falsettostemmetjes op het eind nog maar niet te spreken.

Een vierkoppig monster….. Totdat de box van Abbey Road uitkwam en mijn beeld tijdelijk vertroebelde. Ik was altijd in de overtuiging dat George piano speelt, evenals gitaar (en bas) en orgel. Lennon’s gitaarwerk zou weliswaar gesneuveld zijn omdat er uiteindelijk een orgelpartij van George op die track terecht kwam maar zijn zang is overduidelijk te horen. Paul speelt bas en of gitaar en Ringo drums.

Maar wie de liner notes van de Abbey Road-box leest, krijgt een compleet ander beeld: John speelt de piano, en omdat Ringo aan de film The Magic Christian zou werken, moest Paul wel de drummer zijn.

Even was ik van slag. Het was dus helemaal geen groepsprestatie maar een Threetlessong, zij het in een andere bezetting dan The Threetles van de jaren ’90.

Speelt Ringo nu wel of niet de drums? Tegen pleit take 2 waarop maar 3 instrumenten te horen zijn: de gitaar van Harrison, Lennon op piano, hoewel die partij vaak aan George wordt toegeschreven. Dan zou Paul op drums logischer zijn. Immers was het Harrison die later zou zeggen dat hij niet alleen het supersnelle loopje op gitaar, maar ook op bas speelde. Toch geloof ik dat Ringo drums speelt want volgens mij hoor ik twee baspartijen op de definitieve versie. En hoewel ik Paul als drummer best hoog heb zitten klinkt het niet als de andere songs waarop Paul drumt. Let vooral op dat heerlijke drumroffeltje helemaal op het eind (3:12).

Maar wie ook wat speelt: aan Old Brown Shoe klopt alles. Rock ‘n’ roll met een hoog octaangehalte. Vanaf de start speelt de band in de 5e versnelling. Net voor 3 minuten wordt heel even het gas losgelaten waarna de band vol gas naar het einde rijdt, met een scheurend orgeltje, die verrukkelijke vocalen en de drums. Aan Old Brown Shoe klopt alles.

Dat wil zeggen de singlemix die tot 2023 de standaard was. Harrison zou het live zingen in Japan maar die versie mist veel van de urgentie die op het origineel te horen is. En dan hebben we het niet eens over het Las Vegas-achtige einde van die versie die het voor mij verpest. Ook Gary Brooker’s versie op The Concert For George laat het vooral op het eind liggen, alleen Conan O’ Brien blijkt als een Dark Horse op Georgefest onverwachts het enthousiasme van het origineel over te kunnen brengen al is het eind ook weer niet zo goed als de studioversie van The Beatles.

Hoog waren mijn verwachtingen voor een live-uitvoering door The Analogues (die zich er echter nooit op het podium aan zouden wagen) en de remix van Giles Martin.

Die laatste was voor mij de grootste teleurstelling van alle remixen die Martin gemaakt heeft. Het begint allemaal hoopvol met die bas die er werkelijk uit spat. Maar tijdens het tweede couplet gaat het al mis. Waar in het origineel de gitaarriffjes “onder elkaar” zitten, klinken ze nu zowel in het linker- als rechterkanaal, waarbij de partij rechts zo wijfelend klinkt dat er een deel van het geluid lijkt weg te vallen. De extra adlibs tijdens en net na de briljante solo van George voegen niks toe en leiden alleen maar af. En vanaf 2:25 loopt de dubbele zangpartij van George totaal niet synchroon meer waardoor alles blijft rammelen en daardoor irriteren. Nog erger wordt het als de subtiele overgang naar het eind van het nummer weg is. Het dendert door. En waarom is dat heerlijke roffeltje waarop ik elke keer wachtte bijna niet meer te horen?

De originele mix van Old Brown Shoe is The Beatles voor mij. Het bewijs dat als alle neuzen de zelfde kant op stonden, er iets bijzonders ontstond. The Mama’s en The Papa’s vertelden wel eens dat als hun vierstemmige zang op hun best was er een mysterieuze vijfde stem bij kwam. Dat zelfde gevoel heb ik bij Old Brown Shoe.

- Ron Bulters -