Momenteel staat Paul McCartney natuurlijk weer volop door zijn geweldige nieuwe album (ik weet dat ik als fan niet de meest onbevooroordeelde persoon ben). Het zal de reden zijn dat ook mijn columns momenteel meer over McCartney gaan dan over andere Beatles. Ik beloof dat ik binnenkort ook de John, George en Ringo aan bod zal laten komen. Maar toch gaat deze column ook weer over McCartney. Over een album dat hij 40 jaar geleden uitbracht, maar dat bij lange na niet zo lovend werd ontvangen als zijn nieuwste album nu 40 jaar later. Met het album ‘Press To Play’ probeerde McCartney na de flop van de film ‘Give My Regards To Broad Street’ weer aansluiting te vinden bij het grote publiek door het door de op dat moment hitproducer Hugh Padgham te laten produceren, maar het werkte averechts. Terwijl het feit dat hij een aantal nummers voor het album schreef met Eric Stewart van 10cc op papier ook een mooie samenwerking leek te zijn.
Door al die negatieve recensies en reacties van zelfs de meest verstokte McCartneyfans, had ik mezelf lang niet aan het album durven wagen. Achteraf jammer. Want ondanks dat ik zelf ook recensies schrijf, vind ik dat je jezelf vooral niet moet laten leiden door wat wen recensent van een album vindt. Want ‘Ram’ werd natuurlijk ook in 1971 bijna unaniem met de grond gelijk gemaakt, terwijl het na decennia vaak zelfs als zijn beste album wordt gezien. Die herwaarding heeft ‘Press To Play’ nog altijd niet gekregen.
de verkoper raadde mij er ook nog de LP 'Louis van Dijk plays Lennon & McCartney' erbij aan
Het heeft dus jaren geduurd voordat ik het album eens beluisterde. Maar voor een paar euro kon ik hem niet laten liggen op de platenbeurs toen ik hem samen met de lp van 'Give My Regards To Broad Street' meenam. Een grappig verhaal daarbij om te vertellen; de verkoper raadde mij er ook nog de LP 'Louis van Dijk plays Lennon & McCartney' erbij aan, maar daar heb ik toch maar vriendelijk voor bedankt.
Voordat ik hem op de platenspeler legde, was ik er dus op voorbereid dat het niet een album zou zijn van dezelfde kwaliteit als 'Ram', 'Band On The Run', 'Venus & Mars', 'Flaming Pie' of 'Chaos and Creation in the Backyard'. Maar opener 'Strangehold' viel mij nog best mee. Een smooth jazz achtig nummer waarvan ik mij kan voorstellen dat het paste in de jaren dat Sadé groot was. De medley 'Good Times Coming/Feel The Sun' klonk wel heel erg jaren '80, maar vond ik wel lekker funky.
Het eerste nummer waarvan ik dacht dat het niet voor mij had gehoeven was 'Talk More Talk'. Dat klonk als een nikszeggend nummer met een vervreemdende jaren '80 productie die McCartney niet paste. Maar het nummer wordt dan wel opgevolgd door een zwoel Latin achtig pareltje: 'Footprints'. Het vormt een mooie opmaat naar een typische McCartney pianoballad: 'Only Love Remains'. Had het nummer op 'Tug Of War' gestaan, had het waarschijnlijk de waardering gekregen die het verdiende.
Dan de single 'Press'. Ook die voelt vervreemdend. Alsof het iets te veel gemaakt is om een hit te worden die bij de tijdsgeest past. Iets te geforceerd. 'Pretty Little Head' klinkt daarna meer als Peter Gabriel dan als Paul McCartney. Waar hij zelf ooit de trend bepaalde, liep hij blijkbaar nu meer achter de trends aan.
Daar was in 1986 nog geen sprake van
'Move Over Busker' is dan wel weer een fijne rocker met een riff in het intro dat licht doet denken aan 'Dress Me Up As A Robber'. De rocksong die daarna volgt, 'Angry', is op papier veel belovend met Pete Townshend van The Who op gitaar en Phil Collins op drums. Het is alsof McCartney zich aan punk-light waagt. Maar het is het net iets. Overigens zouden McCartney en Phil Collins later nog een klein akkefietje met elkaar hebben dat de pers breed zou uitmeten. Omdat Phil Collins vertelde dat McCartney nogal laatdunkend naar hem toe zou hebben gedaan tijdens het 50 jarig jubileum concert voor Queen Elizabeth in 2002. Daar was in 1986 nog geen sprake van. Al schreef Phil in zijn autobiografie 'Not Death Yet' wel dat hij zich niet bepaald comfortabel voelde in de aanwezigheid van Paul, omdat hij nogal tegen zich op laat kijken.
Het laatste nummer 'However Absurd' is dan toch nog best een aardige ballad. Zelfs vrij Beatlesque. Het is een pianosong die bijvoorbeeld Billy Joel ook niet zo hebben misstaan.
Al met al bleek is 'Press To Play' niet eens zo erg te vinden als dat recensies deden vermoeden. De helft van de nummers is best goed genietbaar. Op de andere helft leek het alsof hij tevergeefs aansluiting probeerde te vinden bij het publiek dat van popmuziek hield in 1986. Iets waar andere leeftijdsgenoten ook moeite mee hadden in deze periode, zoals The Rolling Stones, Bob Dylan en Neil Young. Frappant genoeg maakte Paul Simon dat jaar juist wel een succesvolle comeback met het album 'Graceland'. Voor McCartney zou het vanaf 1989 weer allemaal op z'n pootjes terecht komen met 'Flowers In The Dirt'. Met daarna bijna alleen maar goede albums. Enkel 'Driving Rain' was net als 'Press To Play' een halfgeslaagd album, maar frappant genoeg wel de eerste release van een nieuw McCartney album die ik bewust meemaakte. Waardoor ik er toch een zwak voor heb. En ik weet dat er ook fans zijn die hetzelfde toch ook hebben met 'Press To Play'.
- Peter van Cappelle -