Na de boxset Power to the People en de documentaire One to One, was onlangs de concert film Power to the People in de bioscoop te zien. Tamelijk onverwacht maar zeer welkom, want hoewel de geluidsopnamen al op de boxset te horen waren en er een aantal van de concertopnamen in genoemde documentaire te zien waren, komt een hybride registratie van de concerten die John en Yoko op 30 augustus 1972 in de Madison Square Gardens het best tot zijn recht met prachtig gerestaureerd beeld en geluid.
Het is niet de eerste keer dat de One to One-concerten te zien zijn, want al op 15 december 1972 werd door ABC een samenvatting van 40 minuten op TV vertoond. In 1986 volgde het album Live in New York City en een bijbehorende videoregistratie. Deze bevatte weliswaar alle nummers van Lennon (en de videoregistratie twee nummers van Yoko) maar de holle productie, met name te horen in de drums, maakte het geluid tamelijk klinisch en futloos. Bovendien werd niet altijd de beste keuze gemaakt tussen opnamen van het middag- en avondconcert.
wie beide songs wil zien en horen moet op zoek gaan naar de registratie van 1986
In Power to the People klinkt in de nieuwe mix het geluid niet alleen aanzienlijk beter, maar er is een compleet nieuwe hybride versie gemaakt van het middag- en avondconcert. Dat betekent ook dat veel van de beelden compleet nieuw voor het oog zijn. Bovendien is het door gebruik te maken van split-screens het beeld ook van verschillende camera’s te zien. Tot slot zijn ook de bijdragen van Yoko Ono te zien. Dat wil zeggen van zowel Lennon als Ono ontbreken een song. Lennon’s openingsnummer van Some Time In New York City moest het veld ruimen door het N-woord, hoewel de intenties van Lennon nooit racistisch waren (en het ondergetekende meer heeft geleerd over emancipatie dan wat dan ook). Om de balans te bewaren moest ook Yoko’s Sisters o Sisters het veld ruimen: wie beide songs wil zien en horen moet op zoek gaan naar de registratie van 1986.
Power to the People is een overweldigende ervaring. Niet in de laatste plaats door Lennon’s begeleidingsband Elephant’s Memory die ten onrechte wel eens wordt afgedaan als een simpele bar-band. Maar wat een genot is het Wayne ‘Tex’ Gabriel op gitaar bezig te zien en te horen. Adam Ippolito staat zijn mannetje op de toetsen maar vooral saxofonist Stan Bronstein is het vocale en visuele middelpunt van de band. De band rockt en stuwt niet alleen op songs als New York City en het intense Cold Turkey maar ook Yoko-nummers als Move on Fast het optreden op. Alleen in We’re All Water dreigt de band te ontsporen en moet Lennon de band tot tweemaal toe instellen om iedereen weer op het juiste spoor te krijgen.
Mits je bereid bent je geest open te zetten voor het werk van Yoko
Hoogtepunten zijn er in overvloed. Het is ontroerend om John en Yoko samen te zien zingen op Yoko’s Born in a Prison. Een ander kippenvel-moment is voor mij altijd als Lennon in de verder wat chaotische uitvoering van Come Together “Stop the War!” zingt. En de overgang van het intense Cold Turkey in het nog intensere Don’t Worry Kyoko is briljant. Mits je bereid bent je geest open te zetten voor het werk van Yoko, want voor wie haar werk niet trekt zal Power to the People soms een harde dobber zijn. Bovendien is de lange reggae-jam van Give Peace a Chance vermakelijk om te zien maar is het bepaald niet de beste live versie van dit nummer.
Hopelijk volgt spoedig een fysieke versie van de concertfilm.
- Ron Bulters -