Nog geen anderhalve maand geleden speelden The Analogues de albums Revolver uit 1966 en Sgt. Pepper en de EP Magical Mystery Tour uit 1967. Op 2 november 2024 was het de beurt aan het album The Beatles, in de volksmond beter bekend als The White Album uit 1968. Met het vorige concert nog vers in het geheugen is het bijna schokkend hoe anders The Beatles een jaar later klonken. Zoals ook opgemerkt door Mark Lewisohn die voor en tijdens het concert via een opname duiding gaf aan het album.
Even indrukwekkend is het feit dat The Analogues na nog geen anderhalve maand een compleet ander dubbelalbum nagenoeg perfect na weten te spelen. Natuurlijk is er in het verleden wel met The White Album getoerd, maar dat ligt ook alweer wat jaren achter ons.
The Beatles zitten diep in het DNA van de Analogues-leden. Voor de echte Beatlesfreaks: er werd gekozen voor de oorspronkelijke stereomix, want we hoorden het extra handje klap in Obladi Oblada dat in de remix van album om onduidelijke redenen is verdwenen. En in de mono-mix horen we de handklapjes al helemaal niet. Dat veel fans The White Album tot hun lievelingsalbum van The Beatles bestempelen is niet vreemd want geen album van de fab four is zo veelzijdig. Omdat het album zo veelzijdig is zullen veel mensen andere nummers als hun favoriet van de avond bestempelen.
Voor ondergetekende lag het zwaartepunt bij de derde kant van de White Album met bijvoorbeeld een heerlijke uitvoering van de rocker Everybody’s Got Something To Hide Except For Me And My Monkey en het onderschatte Harrison-nummer Long Long Long. Maar ook op Yer Blues klinken The Analogues strak en spat het speelplezier ervan af.
En het is dat laatste wat hun optredens tot een feest maakt. Een feest van herkenning. Zelfs een song als Don’t Pass Me By, toch niet vaak als de publiekslieveling van het album gezien, overtuigt live. Omdat het zo leuk is om de violiste enthousiast te zien spelen. Maar ook omdat de drums na het fake einde er zo lekker in rolden.
Hoe leuk is het dat een volle Ziggo Dome gewoon stil bleef tijdens het nummer dat velen overslaan op het album: Revolution no. 9. De prachtige film van Jaap Drupsteen tijdens dit nummer was ook om stil van te worden. Het was niet de enige keer dat alle zintuigen gestreeld werden want ook de animaties bij onder meer Bungalow Bill en Sexy Sadie waren prachtig.
Met deze uitvoering van The White Album zetten The Analogues een van hun allerbeste shows neer. De grote vraag is: gaat de band tijdens hun laatste concert, op 28 december aanstaande, de magische uitvoering van Abbey Road in de gelijknamige studio van destijds overtreffen? En gaan The Analogues de belofte aan ondergetekende van 10 jaar geleden inlossen en Old Brown Shoe (voor het eerst) live spelen? Wie de antwoorden wil weten kan nog een kaartje kopen voor het slotakkoord van The Analogues.
– Ron Bulters –
Band
Bart van Poppel bass, keys, guitar, vocals – musical director
Jac Bico guitars, vocals
Diederik Nomden keys, guitars, vocals
Felix Maginn guitars, vocals
Kees Schaper/Fred Gehring drums, vocals
Jan van der Mey guest vocals
Merijn van Haren guest vocals
Orchestra
Michel Lamers horn
Christoph May horn, saxophone, clarinet
Erik Rozendom horn
Jan Pierre Grannetia tuba
Marieke de Bruijn violin
Camilla van der Kooij violin
Jacob Plooij violin
Jos Teeken cello
Doriene Marselje harp
Bonno Geerse keys
Leon Klaasse percussion
Mark Lewisohn narrator, Beatles biographer
