Om maar met het laatste te beginnen: de laatste jaren ben ik zelf veel meer de mono mixen gaan waarderen, vooral vanwege de dynamiek en het veel natuurlijke geluid. En wie naar deze box luistert, wordt met deze mixen niet teleurgesteld. Toegegeven: de Amerikaanse mixen zijn niet altijd geweldig. Met name aan de stereo mixen werd vaak een flinke dosis echo toegevoegd of er werd soms een nep-stereo mix gemaakt van een monomix. De mono mixen op deze box klinken levendig, warm en dynamisch en verslaan moeiteloos mijn oorspronkelijke persingen uit de jaren ‘60 en ‘70. En bij afwezigheid van de Beatles in Mono-box in mijn kast is het moeilijk om een vergelijking te maken met de Engelse mono mixen maar beter dan op deze box heb ik The Beatles niet gehoord in mono.
Wat ik mij met betrekking tot deze box ook onvoldoende gerealiseerd heb, is dat het George Martin was wiens mixen in 1964 gebruikt werden en dat Dave Dexter jr alleen de samenstelling deed. Maar ook dat een aantal nummers gebruik maken van een fold-down stereo mix. Kort gezegd komt het er op neer dat voor een fold-down het geluid van de linker-en rechterkanalen over elkaar gelegd wordt. Zo zijn van Meet The Beatles slechts 2 nummers echte mono mixen, de rest zijn fold-downs. Van de soundtrack van A Hard Day’s Night zijn daarentegen bijvoorbeeld alle mixen pure monomixen.
Natuurlijk. In vergelijking met de Europese versies krijg je per album veel kortere albums met ongebruikelijke samenstellingen. Dat wil niet zeggen dat de albums op zichzelf beschouwd slecht zijn. Zo is Second Album een heerlijke rockplaat en werkt de afwisseling van Beatles songs met de instrumentale versies van George Martin op A Hard Day’s Night uitstekend. Bovendien is de versie van And I Love Her met de enkele zangpartij van McCartney prachtig.
Helaas zijn er ook een paar minpunten aan de box. Allereerst: het lukt Apple de laatste jaren moeilijk een foutloos product af te leveren. In dit geval wordt op een van de (overigens zeer) informatieve inlegvellen een deel van de tekst herhaald. Ook wordt terecht opgemerkt dat post-its die op de tape boxen zijn gefotografeerd pas in de jaren ‘70 zijn uitgevonden en derhalve pas later op de boxen zijn geplakt. Deze kritiekpunten vallen wat mij betreft overigens ver in het niet bij het belangrijkste kritiekpunt van de box: de prijs. Wie alle albums los koopt, mist weliswaar de dubbel lp Beatles Story maar is circa 70 euro goedkoper uit dan bij aanschaf van de boxset. Hoe mooi de box er ook uitziet: het is een schande dat de die-hard fans, die de moeite nemen de gehele set te kopen zo veel geld extra dienen te betalen voor een veredelde interview plaat en de doos zelf. Een mooi boekwerk had wel het minste geweest.
– Ron Bulters –