Tim’s recensie:
Het is bijna niet voor te stellen maar George Harrison was begin jaren zeventig de meest succesvolle Beatle. Zijn album ‘All Things Must Pass’ werd meteen zijn Magnum Opus en de single ‘My Sweet Lord’ was niet van de radio weg te slaan. Daarnaast werkte hij aan ‘Concert For Bangladesh’, en zette daarmee de toon voor benefietconcerten waar in de toekomst tal van celebrities aan mee zouden doen.
Temidden van al dat succes en artistieke bewijsdrang kwam daar ‘Living In The Material World’. Een soort handzame versie van All Things Must Pass. De thematiek is nagenoeg hetzelfde. “Het was een erg emotionele periode voor mij,” zei George later, “omdat veel mensen hebben bijgedragen aan het succes, wat me erg optimistisch maakte over bepaalde dingen. “Tegelijkertijd voelde ik woede, want laten we eerlijk zijn, het oplossen van [de crisis in Bangladesh] ligt binnen de macht van regeringen en wereldleiders, maar zij verspillen die macht aan wapens en andere dingen die de mensheid vernietigen.”
Zijn gevoelens vonden onvermijdelijk hun weg naar zijn liedjes. Eind 1971 nam hij verschillende demo’s op in het Plaza Hotel in New York. Daaronder een vroege versie van ‘Who Can See It’ en de eerste opname van ‘Give Me Love (Give Me Peace On Earth)’, compleet met de veelzeggende smeekbede: “Help me cope with this heavy load.”
Nu is er dan een 50th anniversary editie uitgekomen van ‘Living In The Material World’. De Harrison estate doet dat iets kariger dan de erfgenamen van Lennon. Daar staat wel tegenover dat het Lennon kamp ieder album van John tegenwoordig verkoopt als meesterwerk en zelfs, volgens boze tongen, aan geschiedvervalsing doet. Hoe zit dat bij Harrison? Eerst over de nieuwe mix. Daar valt niets op af te dingen. Nog steeds pastoraal, maar niet meer zo duister. Ik zag het album altijd als een donkere kerk vol geheimzinnige hoekjes. Maar door de nieuwe mix schijnt er nu een flinke streep licht door het glas in lood. Het is opener en toegankelijker. Een nieuwe generatie zou dit enorm kunnen aanspreken en dat is toch een van de doelstellingen van het opnieuw lanceren van oude albums. Nu is het niet zo dat we hier spreken van een gigantisch verschil met de vorige editie uit 2014, maar wel een smaakvolle upgrade. De achterhaalde galm is teruggedrongen en de vocalen verzuipen niet meer in het algehele geluid.
De bonus plaat/cd
Zoals gezegd is het aantal outtakes en wat dies meer zij, tamelijk aan de magere kant. Maar misschien ben ik ook wel erg verwend. Wat ik problematischer vind is dat ik niet zeker weet of men wel zo eerlijk is bij het benoemen van enkele outtakes. Zo kan ik me niet voorstellen dat ‘Don’t Let Me Wait Too Long’ tijdens take 49 nog steeds akoestisch is. Nee, we hebben te maken met gewoon de originele versie, maar dan wel gestript. Een beetje zoals de Elements mixen van de laatste Lennon boxen. Niets mis mee, wat mij betreft, maar wees daar gewoon eerlijk over. Met andere woorden; ik bespeur enkele out-fakes.
Een van de hoogtepunten vind ik het titelnummer. Een stuk steviger, meer ballen in de soep. Try Some Buy Some kent gewoon dezelfde backing track zoals we die kennen van de originele versie. Maar nu met andere vocals en vooral prachtig sliderspel. Kortom; we hebben hier te maken met meer een stripped versie van ‘Living In The Material World’, maar we krijgen geen inzicht in het opnameproces zoals dit het geval was bij ‘All Things Must Pass’. ‘Sunshine Life For Me’, het nummer dat werd geschreven voor Ringo, is leuk maar niet meer dan dat.
Maar ach, laten we daar vooral niet over zeuren en genieten van wat er wel is. Ik kan met een gerust hart weer de winterperiode in met deze plaat op mijn oren, terwijl de kerstlichtjes in de stad om me heen dansen.
– Tim Op het Broek –
Ron’s recensie:
De boxset Living in The Material World van George Harrison is een schoolvoorbeeld van hoe ik ze het liefst zie: het album en de bonustracks op zowel vinyl als cd, waarbij er weliswaar bij het vinyl bedrukte binnenhoezen worden geleverd maar de lp’s in gewone anti-statische binnenhoezen gestoken zijn. Daarnaast een blu-ray met het album en de bonustracks in hoge resolutie en met een surround mix. Een hardcover boek én een booklet met info over de opnames. Het is niet voor het eerst dat Living in The Material opnieuw uitgebracht wordt met bonusmateriaal -waarover zo meer – maar niet zo uitgebreid, niet met een compleet nieuwe mix en al helemaal niet op vinyl.
Nu behoorde Living In The Material World, ondanks het feit dat ik een groot liefhebber van Harrison ben, nooit bepaald tot mijn favorieten. Natuurlijk staan er parels op het album en hoewel ik mij nooit gestoord heb aan enige religieuze tekst van Harrison vond – en vind – ik de zang op het album af en toe wat te zeurderig. Ook de “donkere” mix van het album vereiste van mij een bepaalde stemming om naar het album te kunnen luisteren.
De nieuwe mix van het oorspronkelijke album verslaat met gemak de oorspronkelijke. De songs “ademen” in de nieuwe mix veel meer op het oorspronkelijke album: alle details zijn veel beter te horen en Harrison’s stem is iets prominenter in de mix gekomen. Het komt zowel de zware nummers als de uptempo-nummers ten goede. Het had niet veel gescheeld of Don’t Let Me Wait To Long was een single geweest. In deze nieuwe mix had het nummer een aanzienlijk grotere hit kans gehad. Maar ook een zwaar nummer als Be Here Now onderstreept de schoonheid van het nummer omdat het voor mij een stuk toegankelijker klinkt.
De bonus plaat/cd
Het slechte nieuws is dat een deel van de vorige bonustracks verdwenen zijn: zo vonden we op de dvd behorend bij de heruitgave nog een een live versie van Give Me Love uit 1992, alternatieve versie van Miss ‘o Dell en een demo van Sue Me, Sue You Blues, naast de single versie van Miss ‘O Dell en de B-kant van Bangla Desh, Deep Blue. De heruitgave uit 2014 bevatte naast de twee laatstgenoemde nummers ook de studioversie van Bangla Desh. Afgezien van de single mix van Miss ‘O Dell zijn alle overige bonustracks vervangen door een alternatieve versie van het album met werkversies (waaronder en gestripte versies van nummers als Don’t Let Me Wait To Long). Hoogtepunten zijn een prachtig gezongen alternatieve take van het titelstuk, waarop het drum duo Jim Keltner en Ringo Starr heerlijk uit de verf komen en een versie van The Lord Loves The One die door haar snelheid uit de boord dreigt te vliegen. De box heeft nog een extra single waarop een door hemzelf gezongen versie van Sunshine Life For Me die George aan Ringo gaf en een instrumentale versie van het nummer. Een leuke aanvulling al moet gezegd worden dat de door Ringo gezongen versie nog steeds de definitieve is.
Songs als Give Me Love (Give Me Peace On Earth) en The Day The World Gets Round zijn relevanter dan ooit. Of Living in The Material World een nieuw en jonger publiek aanboort is te betwijfelen. Maar voor mij (RB) kan het album wel eens de soundtrack van 2025 worden.
– Ron Bulters –