Ik werk al een tijdje aan een Youtube-filmpje over welk bier het beste hoort . . . euhm . . . smaakt bij de Beatlesalbums. Soms voor de hand liggend – bijvoorbeeld Sergeant Pepper van brouwerij Oersoep of Dubbel Wit van Jopen – soms doordenkertjes als Pilsner Urquell of Klaus van Braukollektiv Freiburg. Elke elpee heeft twee kanten, dus twee flesjes per plaat.
Toen ik op Tactical Nuclear Penguin van Brewdog stuitte, paste dat niet in het stramien. Maar wacht even; aan dát bier ontleende de Italiaanse band Pinguini Tattici Nucleari haar naam. In Ringo Starr (2019) twijfelen ze over hun eeuwigheidswaarde in het muzikale spectrum:
In un mondo di John e di Paul, io sono Ringo Starr.
Tja, de hamvraag is dan of je in je handen mag knijpen vanwege je beperkte capaciteiten of dat het teleurstellend is omdat je ambities verder reiken? Wat ik echter het interessants vind, is dat de Italianen zo’n clichébeeld van Ringo hanteren, want, zoals wij Beatlesadepten meestal beweren: hoewel hij niet de meest uitgesproken of vaardige drummer was, zette op zijn unieke manier de puntjes op de i in de muziek van de Fab4.
Mugison – op IJsland geboren als Örn Elías Guðmundsson – kiest voor een vergelijkbaar cliché in zijn George Harrison (2008):
Just like George I’m going into spiritual things.
Het blijft hardnekkig; de stille Beatle, de spirituele Beatle. Het klopt wellicht deels, maar het zet onze George zo eendimensionaal neer in het rijke Beatlesuniversum, met z’n talloze facetten.
De Amerikaanse LHBTQIA-band de Scissor Sisters schetsen op hun beurt in Paul McCartney (2006) hun muze als:
Simple pleasures when I’m listening, it gets me by.
Begrijp me niet verkeerd; ik hou erg van de wanordelijke en eclectische pop van Mugison en beveel de gevarieerde muziek van de Scissor Sisters van harte aan bij mijn lezers. Maar Macca’s muziek simpel? Wordt onze Fab4 tegenwoordig – nadat we ze de afgelopen kwart eeuw op het schild hezen en heilig verklaarden – niet té zeer verengd tot Hey Jude (1968) en andere Silly Love Songs (1976), de hoes van Abbey Road (1969) of de soms karikaturale kenschetsing van de vier musici?
Als Manu Meta met diens John Lennon (2020) een graadmeter is, kiest de wereld de makkelijke weg:
Greif’ nach den Sternen, so wie John Lennon,
Imagine, Imagine, stell dir vor, da wären keine Grenzen.
Het is duidelijk; John de vredesapostel, dromend over onbeperkte mogelijkheden in een grenzeloze wereld. Ach, dingen gaan zoals ze gaan, let it be. Ik gun mezelf een Real Love van Gateway City Brewery en vraag me af wat ik bij sides one en two van Imagine (1971) zou schenken. Meedenken? Suggesties naar:
- Peter van der Linde - reacties: [email protected]