De discografie van Ringo Starr wordt – net als zijn leven – gekenmerkt door hoogte- en dieptepunten. Het begon met twee destijds totaal ondergewaardeerde platen. De plaat met standards, Sentimental Journey (“I did it for me mum”) en de Country & Westernplaat Beaucoups of Blues liepen totaal niet synchroon met de tijdsgeest maar behoren tot mijn favoriete Ringo-albums.
Pas toen Ringo popsingles als It Don’t Come Easy en het Ringo-album uitbracht kantelde de publieke opinie en hoe: in de hitlijsten behaalde Ringo hogere posities dan Lennon en McCartney. En verdiend want het album Ringo (1973) staat steevast hoog in de top 10 van favoriete soloplaten. Daarna zou de carrière van Ringo, mede onder invloed van drugs en drank al snel in het slop raken.
Vanaf het album Time Takes Time (1992) begon er een periode waarin Ringo een aantal uitstekende albums maakte, niet in de laatste plaats door de samenwerking met Mark Hudson. Het verbreken van die creatieve samenwerking had zijn weerslag op de albums – en laatste jaren EP’s – van Ringo. Echt slecht was het niet, maar vaak niet meer dan aardig.
Look Up is niet alleen het eerste volledige album van Ringo in jaren, maar ook het tweede country-album sinds Beaucoups of Blues uit 1970. Toch zijn deze twee albums niet geheel vergelijkbaar. Beaucoups of Blues is geworteld in de traditionele Country (& Western), terwijl Look Up veel meer de modernere stroming vertegenwoordigt. Na de deels geslaagde samenwerking met Linda Perry op de EP Crooked Boy, werkt Ringo op Look Up met T Bone Burnett. De man die ooit ook de prachtige samenwerking tussen Robert Plant en Alison Krauss produceerde en vorig jaar nog indruk maakte met zijn eigen album, The Other Side, produceerde niet alleen dit Ringo-album, maar schreef bovendien het leeuwendeel van de songs.
Het album begint up-tempo met Breathless. Ringo klinkt niet alleen in zijn element maar speelt beter drums dan hij in jaren heeft gedaan. Tel daarbij op de geweldige gitaarpartijen van Billy Strange en je hebt een onweerstaanbaar Ringo-nummer, dat qua gitaarspel ietwat lijkt op $ 15 draw van het album Beaucoups of Blues en het eind van het nummer een echo lijkt van Coochy Coo, het pareltje dat de B-kant van de single Beaucoups of Blues vormde.
Het titelstuk Look Up is de eerste van een aantal duetten met Molly Tuttle. Een samenwerking die uitstekend uitpakt, want de stemmen van Ringo en Molly vullen elkaar perfect aan. Time On My Hands komt met de pedal-steelgitaar van Paul Franklin het dichtst in de buurt van traditionele country en wat is de stem van Ringo toch geschikt voor dit soort nummers.
Never Let Me Go, een duet met Billy Strings, had niet misstaan op de American Recordings-albums van Johnny Cash (je hoort het hem zo zingen in duet met Tom Petty). Bij I Live For Your Love (wederom een duet met Molly Tuttle) moest ik meteen denken aan Billy Swan’s I Can Help. Om er vervolgens achter te komen dat Swan mede-auteur is van het nummer.
Bij Come Back realiseerde ik mij hoe weinig het timbre van Ringo’s stem veranderd is. Natuurlijk is zijn stembereik beperkt maar Ringo klinkt bepaald niet als de hoogbejaarde man (bijna 85!) die hij eigenlijk is. En dat geldt ook voor zijn drumwerk zoals bijvoorbeeld op Rosetta of de typische Ringofills op You Want Some.
Ringo schreef weliswaar maar mee aan één nummer, het slotstuk Thankful, maar dit duet met Alison Krauss is wel een mooi, ontroerend nummer. En net als met Molly Tuttle pakt ook het duet met Krauss uitstekend uit.
Look Up is misschien wel Ringo’s beste album sinds Vertical Man uit 1998. In de eerste plaats omdat geen enkel nummer door een artistieke ondergrens zakt. Ringo klinkt charmant en oprecht en heeft in T Bone Burnett eindelijk weer een partner die Ringo op een hoger niveau trekt. En waar de meeste Ringo-producten de laatste jaren niet echt blijven hangen (zet een mes op mijn keel en ik zou nog geen song van Postcards From Paradise kunnen neuriën) groeit Look Up nog bij elke luisterbeurt. Ringo hoeft op zijn leeftijd niets meer te bewijzen en het is een wonder dat de man nog leeft. Dat hij op 84-jarige leeftijd een plaat uitbrengt die nu al naar meer smaakt is daarom des te verrassender. Laten we hopen dat Ringo nog een paar van dit soort albums kan uitbrengen!
– Ron Bulters –