Was Ringo Starr de grootste bofkont uit de popmuziek? Ja en nee.
Ja. Want het is een wonder dat de man überhaupt nog leeft. Het is een wonder dat hij zijn tienerjaren haalde, want hij lag soms meer dood dan levend in het ziekenhuis. Zijn opa noemde hem daarom Lazarus en dat was ie een groot deel van de jaren ‘70 en ‘80 ook daadwerkelijk door een overmaat alcohol en drugs.
Nee. Want The Beatles vroegen hem niet voor niets als drummer. Ringo was de drummer die naam had gemaakt met Rory Storm and the Hurricanes. Had een eigen auto (waarschijnlijk uit een showroom gevallen grapte McCartney jaren later). De sterdrummer van Liverpool. Ringo kreeg niks kado maar werkte zich uit de armste wijk van Liverpool omhoog. Ringo was technisch niet de beste drummer maar heeft een eigen stijl, speelt strak en zijn drumfills zijn inventief en ongeëvenaard.
En toch weer ja. Want zonder zijn carrière als drummer zou hij waarschijnlijk nooit een soloplaat hebben mogen maken. En al zeker niet debuteren met Sentimental Journey. Waarop hij naar verluidt niet eens zelf drumt.
Het album werd niet heel goed ontvangen bij pers en publiek. Niet heel gek in een periode waarin bands als Deep Purple en Lee Zeppelin de versterkers flink open schroefden. Ringo zat in 1970 ver naast de muzikale tijdgeest. I did it for me mum, zou Ringo het project verdedigen.
Achteraf was Ringo een trendsetter want het zou decennia duren voordat het plunderen van de American Songbook en andere standards door popartiesten gemeengoed werd. Zelfs zijn voormalig bandmaatje McCartey zou dat pas 42 jaar later doen met Kisses on the Bottom. De platen van Paul en Ringo overlappen elkaar met één nummer: Bye Bye Blackbird, maar de insteek van beide Beatles is compleet anders. Bij Kisses krijg ik altijd het gevoel dat Paul te veel zijn best doet. En zoals Richard Lester al over de acteerprestaties van McCartney zei: Paul deed te veel zijn best waardoor het juist geforceerd wordt.
Ringo had die pretenties waarschijnlijk niet. Maar is Sentimental Journey nou zo’n slechte plaat?
Ik kan vreselijk genieten van deze plaat
Ringo is geen Sinatra of McCartney. Maar op Sentimental Journey mist als crooner maakt hij ruimschoots goed met zijn charme. En met George Martin als producer en arrangementen van mensen als Oliver Nelson, Quincy Jones, Maurice Gibb en Paul McCartney heb je niet de minsten in huis.
Ik kan vreselijk genieten van deze plaat. Ook al werd elk nummer door een ander werd gearrangeerd, zijn ze allemaal speels en rijk, vergelijkbaar met Goodnight van de witte dubbelaar.
Ringo komt in rustige nummers als Whispering Grass, I’m a Fool to care en Dream prima mee. Star Dust, gearrangeerd door McCartney is net een tikkie te hoog gegrepen voor Ringo en dat zelfde zou je kunnen zeggen over Blue turning Grey over You dat laatste nummer gaat volledig over de top en Ringo gaat vocaal ook helemaal los. Hij eindigt met de opmerking “I just lost myself there child!”, gevolgd door een besmuikt lachje. Ringo neemt het allemaal niet zo serieus en dat ontwapenende maakt Sentimental Journey voor mij zo onweerstaanbaar. Zelfs het uiterst oubollige Love is a Many Spendored Thing (een mierzoet arrangement van Quincy Jones waarbij ik visioenen van Willem Duys op mijn netvlies krijg) vergeef ik Ringo omdat ik ook hoor dat hij er zin in heeft.
Van Sentimental Journey word ik altijd vrolijk. Ringo was ubercool om dit album in 1970 op te nemen. Ik hou van dit album en hij schalt hier regelmatig door de speakers. Dat kan ik van Kisses on the Bottom niet zeggen.
– Ron Bulters –
Deze column is een reactie van Ron op de column van deze column van Ton.