Nu ben ik 37, maar sinds mijn 12e hebben de The Beatles mij, dankzij mijn ouders, in hun greep. De cd ‘Beatles 1’ werd met kerst in 2000 in huize Tijmes cadeau gedaan, ik was toen 13 jaar. Mijn ouders zijn van de generatie die de sixties bewust hebben meegemaakt en hadden uit die tijd veel lp’s. Helaas hebben zij toentertijd een groot deel van hun brede lp-collectie verkocht, want tja, Cd’s waren toen immers veel moderner. Alleen The Beatles platen werden niet verkocht, gelukkig maar!
Toen ik nog heel jong was zag ik wel eens die plaat van vier mannen die dé weg overstaken en toen vond ik die man met voorop liep een beetje griezelig. Er was zelfs eentje die zijn schoenen was vergeten, als klein menneke dacht ik nog dat hij zijn veters niet kon strikken. Daar stond wel dat liedje op met die lucht belletjes die je onder water kan maken. Deze bewuste ‘Beatles 1’ cd kwam al gauw in mijn bezit en deze is letterlijk stuk gedraaid. Maar na deze cd kocht ik bij de Diskoland in Purmerend de cd ‘With the Beatles’ en trok ik de cd kast leeg van mijn ouders, op zoek naar meer muziek.
De illegale downloadsite Napster (kennen jullie dat nog?) deed ook een bijdrage en zo kwam er een verzameling van Beatlesmuziek tot stand. Vooral ‘live at the BBC’ vond ik geweldig, die liedjes klinken zo goed. In 2002 kreeg ik voor mijn verjaardag het Anthology boek met de DVD box en er kwam steeds meer trek naar Beatles. Na het concert van McCartney in 2003 begon ook de gitaar zijn intrede te doen bij ons thuis. Nu, een aantal jaar verder, is de hobby en liefhebberij nog nét niet uit de hand gelopen, met dank aan mijn vrouw. Samen met vrienden hebben wij het bandje ‘Forthlin’ waar wij aan de hand van het boek van Colin Hall ‘The songs that Lennon & McCartney gave away’ de nummers spelen die zijn geschreven in de woning tot de McCartney’s het huis aan Forthlin road verlieten.
Voordat ik ging trouwen met mijn vrouw, had ik een soort vrijgezellenweekend met vrienden gevierd in Liverpool. Want ik kwam op het fantastische idee om daar, bij Beatwear, mijn trouwpak te kopen. Dat was gelijk een mooi excuus om met mijn beste vrienden naar Liverpool te gaan.
Na contact te hebben gehad met Mark Astbury kwam hij ons in zijn luxe busje van het vliegveld ophalen. Na kennis te hebben gemaakt tijdens de rit kwam ik met de vraag of hij ook aan beroemde artiesten zijn kleding verkoopt. Naast diverse musicals en Beatles cover-bands verkocht hij ook aan Steven Tyler, Johhny Depp en Sir Paul! Sir Paul draagt nog steeds de chelsea boots tijdens zijn optredens. Mark liet ook tijdens de rit foto’s zien waar hij samen met zijn vrouw aan tafel zit met Nancy en Paul in Frankrijk. Wij als nuchtere Noord Hollanders wilden toch wel iets meer bewijs dan alleen een foto van een diner dat een half jaar eerder had plaatsgevonden.
Dus kwam hij met de suggestie om John Patrick te bellen, de PA van McCartney. De telefoon ging over maar er werd helaas niet beantwoord. Na een geweldige middag samen met Mark op het industrie terrein van het pittoreske Bromborough hadden wij mooie ervaring en ik een mooi kostuum in de pocket. Dichter bij McCartney ben ik niet meer gekomen. Sindsdien roepen mijn vrienden mijn naam zoals Mark dat deed en dat is Ruuuben geworden… Bedankt Mark
Heden ten dage heb ik met mijn vrouw de afspraak geen Beatles in de woonkamer
Heden ten dage heb ik met mijn vrouw de afspraak geen Beatles in de woonkamer. Daarvoor heb ik in huis mijn eigen kamer gecreëerd, met een verzameling van o.a. Beatles memorabilia, muziekinstrumenten, posters en handtekeningen van Paul McCartney en The Quarrymen.
Vorig jaar (2023) waren wij met de band weer naar Liverpool in het weekend van St. Patricks Day. Op deze dag hebben wij de bus gepakt naar Woolton, om een kijkje te nemen bij St. Peter Church en bij de Church Hall. Bij Church Hall werden wij tot onze verrassing uitgenodigd om binnen te komen kijken bij dé plek waar Lennon & McCartney elkaar voor het eerst ontmoetten. In dit weekend heb ik voor de tweede keer de huizen bezocht waar Lennon & McCartney zijn opgegroeid. Na deze dag hebben wij dit in stijl afgesloten met een Guinness en een Jameson on the side.
Later in het jaar werd op de site van Abbey Road Studio’s bekend gemaakt dat je een kijkje binnen mocht nemen, gevolgd door een lezing was over Abbey Road in studio 2. De opname studio van The Beatles! Wij hoefden als bandje hier niet lang over na te denken, dus de tickets werden direct geboekt. Dus op die bewuste zondagochtend zaten wij tussen de Britten die zo vanaf het Rembrandsplein waren doorgerold naar het vliegtuig richting London. Sommige passagiers waren slechts lichamelijk aanwezig Geestelijk verkeerden zij nog in hogere sferen, maar het toestel zelf stond nog op de grond.
Vlak vóór de start renden twee jongemannen nog naar het toilet om het overtollig balast in de maag kwijt te raken. Alles voor een meer aangename vlucht. Wij zagen ons dagje uit al een beetje aan ons voorbij gaan. Want vanwege de beperkte snipperdagen hadden wij de retourvlucht op dezelfde dag. Er was een strak tijdschema met slechts 2 uur speling, dus veel vertraging konden we niet gebruiken. Maar uiteindelijk vlogen wij naar Luton om vanuit daar de trein te pakken naar St. Pancras Station.
Na een uitstekende lunch met een goede pint lager, namen wij de taxi naar Abbey Road. Daar stonden wij dan in de rij, en toen de poort open ging kregen wij een key-coard en mochten wij het heilige terrein betreden. (Nb. voor mij was dit niet de 1e keer. Die was in 2003 in mijn middelbare schooltijd. Een week naar Engeland en een dagje London. Veel leerlingen gingen naar de bekende toeristen locaties. Maar ik wilde naar Abbey Road. Meneer Donkersloot, mijn leraar Nederlands, vond dit wel speciaal en wilde graag met mij mee. Ik was toen 16 en vond het zelf ook wel fijn dat hij mee was. In 2003 was het in mijn herinnering niet zo druk zoals nu is. De poorten waren open, dus ik liep de trap op voor een foto, en dacht ik ga ook even binnen kijken. Dat werd snel in de kiem gesmoord, want ik werd onmiddelijk weggestuurd.) Terug naar 2023, waar wij weer de bekende trap opliepen waar de fotosessie werd gehouden voor de albumcover van Abbey Road. Die ene foto dat ze daar toen zaten met de wetenschap dat dit de laatste keer was, schoot door mijn hoofd.
Door deze ervaring waren wij de tijd een beetje vergeten
Eenmaal binnen mocht je geen foto’s nemen van de gang, een gang waar allemaal foto’s hangen van artiesten uit elk decennium, van Ray Charles tot aan Beyoncé. Volgens mij heeft bijna iedere artiest wel eens wat opgenomen in deze studio’s. Het parcours werd doormiddel van beveiliging afgezet en zij hielden scherp in de gaten of er daadwerkelijk geen foto’s werden gemaakt. Met open mond van al deze foto’s liepen wij zonder kleerscheuren de trap af, door de deur naar studio 2. Wauw! Hier mocht je zoveel foto’s maken als je wilde. Omdat we als één van de eerste binnen waren, was er tijd om met de medewerkers een praatje te maken en foto’s te maken. De binnenkomer was al geweldig: alle piano’s die waren gebruikt door The Beatles stonden daar. Maar vervolgens mochten we in de studio ook de bekende trap op richting de controlroom en de echochamber.
Een uur voordat de lezing begon mocht je vrij door de studio lopen en kon je de imposante ruimte op je in laten werken. Toen eenmaal de lezing begon, waren onze monden nog steeds niet dichtgevallen, de lezing werd gegeven door… en …. De namen ben ik helaas vergeten, maar wel was het super interessant over het ontstaan van Abbey Road en de ontwikkeling van de opnametechniek en de muziekindustrie. Door deze ervaring waren wij de tijd een beetje vergeten. Het was inmiddels al half vijf uur en om half zeven vertrok onze vlucht, de reis vanaf Abbey Road naar Luton met de bus zou sowieso een uur duren en de volgende bus zou pas over 30 minuten gaan. Dat was dus niet echt een optie. De medewerkers van de studio waren gelukkig erg behulpzaam en er werd voor ons een taxi geregeld met de duidelijke opdracht om ons z.s.m. naar Luton Airport te brengen. Wij stonden uiteindelijk om half zes op het vliegveld, en hadden zelfs tijd om nog wat te eten. Pas tijdens de vlucht drong het tot ons door waar wij deze dag geweest waren en hoe speciaal deze Beatles ervaring was.
Voor dit jaar staat weer een reis gepland naar Liverpool, dit keer voor the International Beatlesweek. Een langgekoesterde droom, die dit jaar voor het eerst werkelijkheid gaat worden. Samen met mijn bandmaat en goede vriend Simon, ga ik me vijf dagen onderdompelen in het muzikale Liverpool. Na wat uitzoek werk en tips van diverse mensen, hebben wij een Passe Partout kaart gekocht. Wij zullen aanwezig zijn bij een Q&A met the Quarry Men in het Beatles museum van Roag Best. Daarnaast brengen wij een bezoek aan het Anfield Stadium en The Royal Liver Building. Voor de rest kijk ik erg uit naar de sfeer die dit festival met zich meebrengt en de verschillende optredens, bijvoorbeeld in het Adeplhi Hotel van diverse bands. Ook zal dit jaar weer het ‘tribute to matthew street festival’ plaatsvinden. Dat is weer de 1e keer na tien jaar afwezigheid. Wat ook op ons lijstje staat is de Travelling Willbury’s experience. De komende tijd zal ik jullie op de hoogte houden van deze, voor mij, nieuwe ervaring. Of, tot ziens in Liverpool tijdens the International Beatlesweek!
– Ruben Tijmes –
p.s. ‘Vind je het misschien leuk stukjes te schrijven voor de fanclub?’ Dat vroeg Ramón Dorenbos mij op 8 juni jl., toen ik ter ere van het 60-jarig jubileum van de Beatles in Blokker met een deel van mijn Beatles collectie aan de expositie deelnam in Blokker. ‘Ja leuk!’ was mijn eerste reactie. Maar direct dacht ik ook, maar waarover? Na even te hebben nagedacht kwam ik al snel tot de conclusie dat ik best wat te delen heb.