Met hun optreden in de Ziggo Dome op 28 december 2024 kwam er een eind aan een “Magical Mystery Tour” die tien jaar geleden in aanzienlijk kleinere zalen begon. Nu zou ik een recensie van dat concert -waarin vlekkeloze integrale uitvoeringen van Let It Be en Abbey Road – uitgevoerd werden. Maar dat The Analogues geweldig zijn, dat heb ik al in een heleboel andere recensies geschreven.
Dat enthousiasme begon al bij het eerste optreden dat ik zag en waarin het album Magical Mystery Tour uitgevoerd werd.
Een kleine biecht: ik ben geen Beatlesfan die heel blij wordt van coverbands. Die verkleedpartijen en de toneelstukjes waarin de bandleden spelen dat ze Lennon, McCartney, Harrison en Starr zijn. Om mede-Beatlesfan Herman Finkers te quoten: dat heeft zo’n jongen toch niet nodig.
Er viel die eerste keer weinig te verliezen, want het kaartje was gratis. Ik was bij het intro van het titelstuk van Magical Mystery Tour al verkocht. Echte blazers. Visueel was de gelijkenis met de echte Beatles niet bepaald groot en de zangpartijen van John, Paul en Ringo werden naar hartelust gewisseld tussen de diverse Analogues leden. Maar wat klonk het goed. In de eerste plaats door de basisleden van de band. Maar zeker ook door alle andere personen die het podium op en af liepen met extra percussie of een keyboard partij hier en daar. De blazers en strijkers.
Je kunt nog zo goed spelen, maar als het geluid niet afgesteld zijn blijft er weinig over. Een rockband mixen met cello’s en een harp is bijna onmogelijk. Toch bleken altijd alle nuances hoorbaar. Was het uitstekend uitgelicht. Veranderde het decor regelmatig en waren er prachtige filmpjes te zien. Waar The Beatles de lat op een onmogelijke plek neerlegden in de popmuziek, deden The Analogues dat voor cover- en/of tributebands. Omdat ook elk instrument klopte. Al die kleine radertjes maakten The Analogues tot een machtige machine.
In tien jaar werd de band een vaste waarde in het leven van heel veel Beatlesfans. Sommigen zouden het bij één of twee bezoeken aan de band houden maar er waren er ook veel die elke tour weer in de zaal zaten en ouder werden met The Analogues. Het bericht dat de groep na tien jaar er mee gaat stoppen zorgde misschien niet voor dezelfde schokgolf bij Beatlesfans toen die band er in 1970 er mee stopte – ik lag niet in foetushouding op een Beatleskussen te huilen, maar het voelt toch als het eind van een tijdperk.
En er was een mooi lichtpuntje in de vorm van The Young Analogues, die bij het afscheidsconcert het voorprogramma verzorgden. Het was geweldig om een nieuwe enthousiaste generatie met zo veel enthousiasme en kwaliteit aan het werk te zien. Laten we hopen dat het niet bij dit optreden blijft . En wie weet is er over een paar jaar bij The Analogues zelf ineens toch de behoefte om nog een optreden te verzorgen. Mocht de opslag van al die prachtige instrumenten een probleem zijn, dan offer ik als het moet wel wat ruimte op voor de Mellotron bijvoorbeeld.
– Ron Bulters –