Hoewel de albumhoes me nog steeds tegenstaat – waarom toch die overdreven vrouwelijke blosjes op hun wangen? – prijkt Broken Heart (1977) van The Babys hoog in mijn favorietenlijst. Vandaar dat mijn verwachtingen van de opvolger hooggespannen waren; echter, óók met de hoes van Head first (1978) kon ik niks, het album was me te onevenwichtig en de eerste single klonk als schaamteloos zelfplagiaat. Bij het intro van White Lightning gingen bij mij de lichten uit:
When I was young, they took me to the dentist
I had a toothache, but that’s okay.
Fijn voor je, sneerde ik inwendig, succes met de échte uitdagingen in je leven; ík hou het voor gezien . . . euhm . . . gehoord. Echter, nèt voordat ik de naald uit de groef tilde, hoorde ik:
White lightning, it’s got nothing on you,
Lucy in the sky with diamonds, Oh, it didn’t shine like you, Lord.
Dát inzicht sloeg in; het gaat over drugs! En over de redding daaruit door het geloof.
Bizar, zodra iemand aan Lucy In The Sky with Diamonds refereert, kort ik dat af tot lsd en vertaal dat automatisch naar verdovende middelen, verslaving of anderszins geestverruimende ervaringen. En dat terwijl John Lennon dát altijd bij hoog en bij laag ontkende èn ik de inspirerende kindertekening van zoontje Julian ken; soms overstijgt de mythe de feiten.
Menig songwriter reageert vergelijkbaar. Al in 1968 hanteert Pink Floyd het Lucy-narratief in de zweverige science fiction van Let There Be More Light:
The outer lock rolled slowly back, the servicemen were heard to sigh,
for there revealed in flowing robes, was Lucy in the Sky.
Of luister eens naar The Night Comes Down (1973) op het – recent geremasterde en geremixte – debuutalbum van Queen:
Lucy was high and so was I.
Járen later doet The Violet Hour het dunnetjes over in het adembenemende mooie The House (1991):
Catch a ride with Lucy to see marschmellow skies.
Maar ook recenter en door niet Engelstalige tekstdichters; in mijn column van 26 december 2020 wees ik al op Sterrenstof (2021) van De Jeugd van Tegenwoordig. Let op de Italiaanse Songfestivalwinnaars Måneskin, die in hun Don’t Wanna Sleep (2023) de energyboost van verboden stimuli toejuichen:
Dance, dance, dance, dance, dance until I die,
wearing Lucy’s diamonds to get a little shine.
Lu6ius rapt in L$d (2023 #) met Franse finesse:
Lucy in the sky with diamonds, Sur ton cou shawty j’mets des diamonds,
Dans mon sac aussi j’veux des diamonds.
Zo kan ik eindeloos doorgaan; dit was slechts een piepkleine bloemlezing uit talloze Lucy, diamonds, kaleidoscope of wat dies meer zij-referenties in teksten en titels. In zijn Lucy (2018) vat de Americaanse singer/songwriter Cuco – geboren als Omar Banos – wat mij betreft alle connotaties van Lennon’s compositie sinds 1967 treffend samen;
Lucy in the sky, diamonds in my eyes (. . .), I don’t think I had enough,
kaleidoscope vision, I feel like John Lennon, take me back to 1960, man, I’m feelin’ so trippy.
Wie kon bevroeden dat zélfs Julians kinderlijke hommage aan diens schoolvriendinnetje eeuwigheidswaarde zou verwerven in het Beatlesuniversum en ver daarbuiten? Hoe zouden al die arme Lucy’s in de wereld zich voelen, tot vervelens toe in één adem genoemd met harddrugs? Ik ben blij dat men mijn naam slechts met Sweet Sixteen (1960) associeert.
- Peter van der Linde - reacties: [email protected]