Bij mijn ouders stond vroeger altijd de radio aan. Niet zachtjes op de achtergrond, maar echt altijd. In de jaren ’90 was dat meestal 3FM. En daar hoorde dan natuurlijk ook het programma Denk aan Henk bij, met het legendarische onderdeel Wat is waar?. Als kind snapte ik daar meestal weinig van, maar het hoorde gewoon bij het geluid van thuis.
Verder was het simpel: radio, cassettebandjes of een cd. En als er een cd in ging, dan was de kans groot dat het Eric Clapton, Phil Collins of natuurlijk The Beatles was. Achteraf gezien was dat misschien wel mijn eerste muzikale opvoeding, al had ik dat toen nog niet door.
Ik zat in die tijd op basisschool ’t Wiel in Purmerend, als hekkensluiter van het gezin Tijmes. Mijn zus had de school al doorlopen en mijn ouders hielpen er vaak mee. De band met de leraren was dus vrij hecht. Zo hecht zelfs dat ouderavonden regelmatig eindigden bij ons thuis aan de keukentafel. Voor de beeldvorming: de wijn speelde daarbij een belangrijke rol.
Het was ook nog de tijd dat mijn juf vlak voor de pauze in de klas doodleuk een shagje draaide uit een pakje Van Nelle. Tegenwoordig zou de halve GGD in paniek raken, maar toen hoorde het er gewoon bij.
Het was een Jenaplanschool, dus wij zaten met groep 6, 7 en 8 bij elkaar in één klas. Alle klassen hadden namen van rijtuigen. Ik zat, als mijn geheugen me niet in de steek laat, in de klas ’’Sjees’’. Dat klinkt een beetje als iets waar je bij de rijschool voor zakt, maar vooruit.
Met drie klassen samen hadden we muziekles. Dan zongen we klassiekers als Het Bommelse lied over de torenspits van Zaltbommel en De Droomboom. Vaak ook nog in canon, wat betekent dat iedereen op een ander moment begint en dat het voor buitenstaanders klinkt alsof er drie radio’s tegelijk aanstaan.
Tot onze leraar meester Michael op een dag met iets nieuws kwam: een nummer van The Beatles — Do You Want To Know A Secret. Dat gingen wij instuderen. En natuurlijk… in canon.
Ik was toen een jaar of tien of elf, en inmiddels 39, maar ik kan me dat moment nog haarscherp herinneren. Michael was namelijk zo’n leraar die muziek niet gewoon “gaf”, maar zijn muziekpassie deelde. Naast dat Beatles-nummer zongen we ook Yesterday en Hey Jude. Achteraf gezien best bijzonder dat een klas basisscholieren in Purmerend ineens halve Beatles-repertoire aan het oefenen was.
Fast forward naar 7 april 2026.
Mijn dochter had studiedag, dus wij gingen een dagje naar Amsterdam. Nadat we alle pedagogisch-culturele verplichtingen hadden afgevinkt die bij modern ouderschap horen, namen we de metro naar huis.
En wie staat daar op het perron?
Juist, meester Michael.
Hij keek me aan met die blik die iedereen wel kent: ik ken jou ergens van, maar waar in hemelsnaam. Je zag hem letterlijk in zijn geheugen bladeren.
Na een paar minuten praten vielen de kwartjes. Herinneringen kwamen terug, verhalen volgden, en voor we het wisten stonden we bijna dertig jaar levensverhalen door te nemen op een Amsterdams metroperron.
Michael bleek nog steeds dezelfde muziekfanaat. Met een grote liefde voor The Beatles.
En als je twee Beatles-liefhebbers bij elkaar zet, dan weet je één ding zeker: dit is geen 5 min gesprek met deze leraar.
Een goede leraar geeft kennis door, maar een bijzondere leraar geeft ook een passie mee
Via een kleine omweg belandde mijn oud-leraar dus uiteindelijk bij mij thuis. Hij keek rond naar mijn verzameling Beatles-posters en memorabilia alsof hij een klein museum was binnengelopen. Met een mengeling van verbazing en kippenvel.
Ondertussen had hij zijn vrouw al een bericht gestuurd dat hij “zo thuis zou zijn”. Dat bericht was op dat moment ongeveer twee uur oud.
Uiteindelijk moesten we toch allebei weer verder. We wisselden telefoonnummers uit om contact te houden — over nieuwe platen, oude opnames en optredens van het Merseybeat-bandje waar ik in speel.
Een uur later ging de telefoon. meester Michael.
Hij had nagedacht of ik zijn verzameling wilde overnemen voor het nageslacht. Het ging om zijn Beatles-singles en plakboeken. Die hij als jongen had bijgehouden vanaf ongeveer de leeftijd dat ik bij hem in de klas zat.
Afgelopen week gingen we langs. En toen viel mijn mond opnieuw open van verbazing dit keer, zijn muziekcollectie: ongeveer 30.000 cd’s. En een enorme stapel vinyl. Een soort bibliotheek, maar dan voor muziek.
We bladerden door de singles en de plakboeken. Al snel kwamen er fotokaarten van de Nederlandse Beatlesfanclub tevoorschijn de naam van Har van Fulpen op de achterkant voorbij. De clubblaadjes van Chains. Knipsels uit kranten, magazine, foto’s en herinneringen.
Zijn jeugd lag daar letterlijk op tafel.
En ergens tussen al die vergeelde pagina’s besefte ik ineens iets: Een goede leraar geeft kennis door, maar een bijzondere leraar geeft ook een passie mee. De muziekpassie die ik ook weer doorgeef.
Zelfs… in canon.
- Ruben Tijmes -