In 1962 schaften mijn ouders een kleine hoge bandrecorder aan. (Voor de kenners: een Philips EL3585 3514). Een rib uit hun lijf, maar ze wilden de nieuwe tijd niet geheel aan zich voorbij laten gaan. Met de plastic deksel erop pasten er bandjes van 8 cm op en zonder kap zelfs bandjes van 10 cm. Ofschoon de bandrecorder een familiebezit was, had ik het apparaat al snel geclaimd om op zondag via Radio Luxemburg de nieuwste hits op te nemen, die de rest van de week werden grijsgedraaid (en voor de rest van het gezin dolgedraaid).
Een jaar na de aanschaf van het wonderapparaat – ik was toen tien 10 jaar oud – was mijn leven geslaagd, want ik had een heel 8 cm bandje gevuld met Beatlesmuziek. OK, She loves you, I want to hold your hand en Please, please me stonden er wel twee keer op, maar ik had toch mooi een klein half uurtje Beatlesmuziek, van eh… The Young Beatles. De kleine Patrick was in de zevende hemel.
En verdomd, dat zevende hemel-gevoel kwam weer naar boven geborreld op 1 juni in een vet uitverkochte Melkweg. Daar speelden The Young Analogues het oudere Beatles repertoire, dat The Beatles zelf ook nog live hebben gespeeld. Dus voor het album Revolver. We waren even in de Cavern.
Het meest feestelijke van de avond was dat er bij de vijf Young Analogues net zo’n vrolijk, uitbundig spelplezier vanaf spatte als bij The Beatles in hun jongere jaren. En daarbij hebben ze ook de vloeiende harmonieën van de stemmen onder controle van hun lichtende voorbeelden en zijn het bovendien uitstekende muzikanten. Het helpt natuurlijk dat dit vijftal – ja, een te veel, maar wel met een linkshandige in de gelederen, maar dat is helaas niet de bassist, maar het is net als The Analogues geen imitatie-tribute-band met keurige jasjes met ronde hals, maar een band die zo secuur mogelijk het oorspronkelijke geluid wil benaderen, dus de fysieke nadelen spelen geen enkele rol in de waardering – gebruik mag maken van de vintage apparatuur van The Analogues, op wier schouders ze staan.
Bart van Poppel en Felix Maginn, de mentoren die de kwaliteit van hun protegés bewaken stonden bij de geluidtafel te glimmen
De ‘gitaarwisselaar’ rende zich de hele avond rot, want bij elk nummer moest de juiste gitaar worden bespeeld. En bij Norwegian Wood ook nog twee bazooka’s (de sitar was net iets te veel gevraagd). Bart van Poppel en Felix Maginn, de mentoren die de kwaliteit van hun protegés bewaken stonden bij de geluidtafel te glimmen. Het was een gevalletje van ‘En Hij zag dat het goed was.’
Ook al blijft de muziek van The Beatles uit de jaren 1962-1965 onverwoestbaar, het was voor The Analogues een beetje gênant om als, weliswaar fitte, geriatrische band tienerteksten te zingen. Dus het is een zegen dat er nieuwe Analogues-aanwas is met dezelfde drive en met net zoveel enthousiasme en talent als de oorspronkelijke Analogues.
De sfeermakers naar het publiek toe zijn Bonno Getz op gitaar, toetsen en (soms) bas en gitarist Oliver Pesch. Zij jagen de groep aan en vertellen kleine grapjes en verhaaltjes, bijvoorbeeld over het magische openingsakkoord van A Hard Days Night. (Fadd9 met een G in de bas, of een Gm7add11, of een gitaarcombinatie van een Fadd9 en G7, een D op de bas en ten slotte G-D-F-A op piano. Nou, ga er maar aan staan). Bassist Jelle Weber is onverstoorbaar, zoals een bassist hoort te zijn en Max van Dijk drums zo vast als een Ringo-huis.
Goed hè was George!
Voor mij is Yaniv de Jong de verrassing van de band. Wat hij perfect laat horen is dat George Harrison ook al in de beginjaren van groot belang is geweest met de kleine tussenakkoorden, de karakteristieke grotere solo’s, de soepele en verrassende rifjes, strak gitaarspel als er hechte basis nodig is, en ook voor het bijna hysterische gitaarspel van Lennon in All my loving draait De Jong zijn hand niet om. De Jong staat vrijwel de hele avond met een bijna Mona Lisa achtige glimlach op zijn gezicht, alsof hij wil zeggen: Goed hè was George!
Vanaf She loves you is het raak met The Young Analogues en dat blijft bijna anderhalf uur op hoog niveau doorgaan tot aan de twee toegiften We can work it out en Twist and Shout. Wat een genot om die gasten te zien en horen. Ik zou zeggen: Rijp voor het Beatles Festival in Liverpool.
- Patrick van den Hanenberg -
