Het leek even een gevalletje van fanatieke verzamelwoede: de inkt van de nieuwsberichten over de nieuwe plaat van Paul McCartney was nog niet droog of de straatnaamborden van Dungeon Lane waren alweer verdwenen. Weg artwork. Wat achterbleef, zijn de vieze, oude borden waarop allang meer geen straatnaam te lezen viel. Het bleek echter minder dramatisch dan gedacht. De straatnaamborden ontbraken al jarenlang. Sterker nog, Liverpool plaatst nu juist nieuwe terug, omdat dit illustere weggetjes ineens busladingen vol Beatlesfans trekt. Dus nee, er is niet ergens iemand die een heel gaaf Dungeon Lane straatnaambord aan de muur heeft hangen. En als dat wel het geval was geweest? Dan had ik er niet eens heel verontwaardigd over geweest. Natúúrlijk wil je zoiets hebben als fan!
Fanatieke fans met verzamelobsessie
Het is uiteraard niet de eerste keer in de geschiedenis dat een fanatieke fan er met een Beatlesaandenken vandoor gaat. Liverpool heeft het per slot van rekening al lang geleden opgegeven om nog nieuwe straatnaambordjes van Penny Lane op te hangen. Ze verdwenen keer op keer, dus inmiddels staat de beroemde straatnaam gewoon op de muur geschreven.
(Inclusief krabbeltje van Paul McCartney. Of zou iemand al een manier bedacht hebben om die ook van de muur los te krijgen?)
Aan de ene kant snap ik die verzamelwoede wel. De kans om een tastbaar aandenken van je helden in handen te krijgen, zal menig fan niet snel aan zich voorbij laten gaan. Maar wanneer is die verzamelwoede eigenlijk niets meer dan vernielzucht?
Foto’s en kleding
Als je het hebt over fans met lange vingers, dan kan het haast niet anders of de jukebox in je hoofd begint ‘She Came In Through The Bathroom Window’ te spelen. Paul schreef dit nummer nadat een fan (of meerdere, op internet doen verschillende namen de ronde) een rondslingerende ladder tegen zijn huis zette en door het openstaande badkamerraam naar binnen ging. Daarbij werden ook wat souvenirs meegenomen, voornamelijk kleding en foto’s.
Tegenwoordig ben ik natuurlijk oud en wijs genoeg om te weten dat je niet zomaar iemands huis kunt binnensluipen, maar stel dat ik als zestienjarige de kans had gekregen om rond te snuffelen in het huis van een Beatle…? Tja, dan ging She Came In Through The Bathroom Window misschien wel over mij!
Een muzikale bankroof
Kleding en foto’s zijn echter peanuts vergeleken met waar anderen de hand op wisten te leggen. Ook tapes met muziek van The Beatles zijn – hoe kan het ook anders? – een geliefd verzamelobject. In 1970 verdwenen bijvoorbeeld meer dan 500 reel-to-reel tapes met opnames van de Get Back-sessies.
De opnames waren ruim dertig jaar lang spoorloos, maar werden uiteindelijk in 2003 in ons land teruggevonden. Gelukkig maar, want dit is het materiaal waarmee Peter Jackson uiteindelijk de Get Back documentaire kon maken.
Gitaartje kopen?
Onlangs waren we dankzij de documentaire The Lost Bass Project allemaal getuigen van hoe
Paul na dertig jaar eindelijk weer herenigd werd met zijn 1961 Höfner 500/1 basgitaar. Dit
instrument werd in 1972 in Londen uit een geparkeerde bus gestolen. Wat trouwens niet de
eerste – of de laatste – keer was dat er iemand met een Beatlesgitaar aan de haal ging.
In 1963 verdween Johns 1962 Gibson J-160E tijdens één van de kerstconcerten in Londen. De gitaar zou een aantal jaar later opduiken in een kringloopwinkel, maar pas in 2015 zou blijken dat het om Johns gestolen gitaar ging.
De Beatle met de meeste gitaar-pech is echter George. Er werden 2 gitaren van hem gestolen, waarvan slechts ééntje – zijn iconische 1957 Gibson Les Paul ‘Lucy’ – werd teruggevonden. Waar zijn 12-snarige Rickenbacker 360/12 is gebleven (die in 1969 uit de Abbey Road studio’s werd gegapt), is tot op heden onbekend.
Ultieme vernielzucht: een stukje Beatle
Muziek en instrumenten zijn natuurlijk leuke verzamelobjecten, maar waarom genoegen nemen met een originele Beatlesgitaar of mastertape als je ook een stukje Beatle kunt hebben?! Dat moet de fan gedacht hebben die in 1964 heel brutaal een lok van Ringo’s haar afknipte. Je snapt, Ringo (en John, Paul en George) waren not amused.
Nu vind ik instrumenten of master tapes van The Beatles stelen al behoorlijk te ver gaan, maar ongevraagd een pluk haar afknippen is toch wel echt next level vernielzucht. Vast leuk voor je verzameling, maar kom op, zo wil je je idool toch niet behandelen? Het zou in ieder geval niet in mijn hoofd opkomen om zoiets te doen.
Voor deze verzameling werden geen Beatles gemolesteerd
Aan mijn muur hangen dus geen illegaal verkregen straatnaamborden of iconische Beatlesgitaren. Ook heb ik geen gedragen T-shirt of een (zelf genipt) stukje teennagel waar ik dagelijks bij weg zwijmel (nee, ieuw!).
Sowieso ben ik niet echt een verzamelaar van Beatlesmemorabilia – ik hoef niet eens per se alle muziek in alle beschikbare uitgaves te hebben (gelukkig maar, verzucht mijn bankrekening). Alleen voor boeken over The Beatles maak ik een uitzondering. Ik vind het heerlijk om over mijn helden te lezen en zo verzamel ik feitjes in mijn hoofd. Hoef ik niets voor te slopen en het brengt mij toch dichter bij John, Paul, George en Ringo!
- Laura Alblas -