Mijn introductie naar het werk van Paul McCartney na The Beatles
Onlangs zag ik dat het 25 jaar geleden was dat het verzamelalbum ‘Wingspan’ verscheen. Het album verscheen in combinatie met de gelijknamige tv-documentaire over de periode dat Paul McCartney na The Beatles verder ging met de band Wings. Het was voor mij op 12 jarige leeftijd een introductie naar het werk dat hij na The Beatles had gemaakt.
Dat Paul McCartney een pr-man is, bleek ook wel uit de uitgave van deze compilatie en documentaire. Want in 2000 hadden The Beatles weer een opleving gehad door de succesvolle verzamelaar ‘1’. Ik had The Beatles net een jaar daarvoor al ontdekt via twee andere compilatie albums die voor veel generaties daarvoor een introductie waren: de Rode en de Blauwe verzamelalbums. Het was goed getimed van Paul om na die opleving van zijn eerste band ook zijn tweede band onder de aandacht te brengen.
Het trok ook mijn aandacht als verse Beatlesfan. Door de tv-documentaire en deze verzamelaar ontdekte ik wat McCartney na The Beatles had gemaakt. Na het zien van die documentaire wilde ik ‘Wingspan’ heel graag hebben. Ik heb er toen hard voor moeten sparen voor mijn zakgeld (ik was immers nog maar 12 jaar en had nog geen bijbaantje op die leeftijd). Toen ik hem eenmaal bij elkaar had gespaard, draaide ik in de zomer van 2001 ook niks anders meer. Beiden cd’s zaten continu in mijn discman.
Ach, ook als fan heb je altijd natuurlijk wel wat aan te merken
Terwijl het achteraf gezien misschien een wat vreemd samengestelde verzamelaar is. Want hoewel het dan naar Wings was vernoemd, bevatte het album ook nummers van zijn eerste twee albums zonder Wings (‘McCartney’ en ‘Ram’), en van zijn albums na Wings tot 1984. Wat dat betreft was het verzamelalbum ‘Wings’ dat vorig jaar verscheen meer accuraat door zich echt alleen op het werk van Wings als band te focussen. En met ‘Pure McCartney’ verscheen er 10 jaar geleden een meer uitgebreider overzicht van zijn carrière (maar ook incompleet, want nummers van het album ‘Flowers In the Dirt’ schitterden van afwezigheid).
Ook de documentaire die toen werd uitgebracht, waarin hij door zijn dochter Mary werd geïnterviewd, is inmiddels toch wel ingehaald door de onlangs verschenen documentaire ‘Man On The Run’. Ook al valt voor beiden wat te zeggen. Want in ‘Wingspan’ werd wel ieder album besproken, en in ‘Man On The Run’ niet. Maar in de laatstgenoemde kwam dan wel weer ieder bandlid aanbod met gesproken input. Ach, ook als fan heb je altijd natuurlijk wel wat aan te merken.
Ook valt er op sommige keuzes wel wat af te dingen. Want is het niet jammer dat er van ‘With A Little Luck’, ‘Junior’s Farm’ en ‘Waterfalls’ was gekozen voor de radio edits in plaats van de gewone versies? Was die niet eerder uitgebrachte thuisopname van ‘Bip Bop/Hey Diddle’ nou echt de moeite waard voor gevorderde fans om het aan te schaffen? En was twee verschillende versies van ‘No More Lonely Nights’ nou echt nodig?
Toch heeft ‘Wingspan’ een speciaal plekje in mijn hart, omdat dit mijn introductie was naar het post-Beatles werk van McCartney, en omdat ik er zolang voor had gespaard van mijn zakgeld. Ik ontdekte door dit album niet alleen Wings, maar werd ook gelijk verliefd op het mooie kleine sololiedje ‘Junk’. Waarover ik later ontdekte dat hij dit al in 1968 had geschreven en zelfs in 1996 op ‘Anthology 3’ al was verschenen. Als pr-strategie had het album op mij wel de uitwerking die McCartney vlak na het succes van ‘1’ beoogde te behalen om een nieuwe generatie warm te krijgen voor zijn Wings- en solowerk.
- Peter van Cappelle -